Czëtnica ^1.5

Trzë detektiwné rzeczónczi

Tadżi: kriminalné, Charles Dickens |

II. Chwatny maklënk

‘Mést jedna z NÔPIÃKNÉSZËCH rzeczów jaczé òsta zrobioné’, rzekł Szpektor Wield, pòdsztrëchając znankòwnik, jakbë rëchtując naju bë barżi spòdzëc sã chwatkòscë czë przemëszlnotë nigle wiôldżégò zaczekawieniô, ‘béł gón serżanta Witchema. To bëła przëpiãknô deja!

‘Razã z Witchema ma bëła henë w Epson w jeden z tëch Dniów Derbów, żdając na stacëji na nëch szëkòwnëch złodzéjów w belnëch ruchnach. Jakno móm ju nadczidniãté, czedë më mielë gôdôny ò tim przódë, ma bëła parôt, a henë kònsczé góńbë, abò Jôrmark Gbùrzczi, abò kanclérz na uniwersytece béł zaprzësãgòwóny, abò Jenny Lind, abò cos z tëch sprôw; ë czedë ne złodzéjë sã zjôwile, më òdesłalë jich nazôd zôstną baną. Le czilë z nich, z pòzdrzatkù na derbë, ò jaczéch jô ju nadczidnôł, zmanile naju jak dzecy. Sztartując z Londyna bez Whitechapel ë wiele mil wkół, przëjachale do Epsom z procëmnégò czérënkù - ë szle na robòtë w prawò ë lewò, òbczas czej ma żdôła na nich na stacëji. Leno to nie je to ò czim jô bë chcôł wama rzec.

‘Czedë ma, Witchem ë jô żdôłã na stacëji, pòdszedł jeden taczi Wasta Tatt; dżentelmen w kòżdim calu, përzënkã detektiw-amator, barô ùwôżóny. “Witóm, Charley Wield”, rzecze. “Co wë tuwò robicë? Wzéracë za jaczim wajim stôrim drëchã?” “Jo, jak swiat stôri, wasto Tatt.” “Chòdzta”, gôdô, “wë a Witchem na bùska sherry.” “Nie mòżemë òpùscëc tegò placu”, rzeczã, “dopóczi nie nadjedze pòstãpnô bana; le zarôzkù pò tim, nie mdzemë nick procëm.” Tatt pòżdôł a czedë bana mia przëjachóné më szlë z nim do Hòtelu. Tatt nie barô zdrze na wëdatczi; na jegò kòszli bëła piãknô diamentowô heftka, chtërna kòszta gò piãtnôsce mòże dwadzesca fùntów - pò prôwdze bëlny przëpinôcz. Më pilë nają sherry przë barze ë bëlë ju pò trzech czë sztërech skłach, czedë Witchem wnym zarëczëł “Zdrzë, Wield! Chùtkò!” ë niespòdzajny, chùtczi atak na naji plac òstôł zrobiony bez sztërech z tich szëkòwnëch złodzéjów, chtërni mieli przëjachóné jakno jô wama ju rzëkł, a w tim sztërkù haftka Tatta zadżinãła! Witchem zastãpił jima drogã do dzwérzów, Tatt pòkôzôł, że biotkùjë sã jak jaczi Hun, ë òto më, tuwò wszëtcë razã, nogama walący w pòdłogã baru - chòba nigdë wa nie widzała taczégò rajbachù. Równak më wzãlë najich zleczińców ë òdnieslë jich na stacëjã. Henë bëło skòpicą lëdzy z derbów; a to cãżkô robòta zagsësnic jima bezpiék. Równak, më to zrobilë ë òbszëkalë jich, le nick më nie mielë nalazłi ë nót jich bëło uwòlnic. A wierzta mie, to bëło barô cãżkô sprawa!

‘ Jô nie baro wiedzôł co mëszlëc ò tim zagùbionym rekwizyce ë jô miôł rzekłé do Witchema, że òddómë jich prawù a sómi przińdzemë do se przë wasce Tatt, “nick dzãka TEMÙ nie zwëskómë, le nick przë nich nie mómë nalazłé, a jesz na wiérzch nieszczescégò to dô dlô nich le blós trzë miesące w prize, le dlôtë, że to nôwrotny przesprôwce.” “Co przez to rozmiesz, Wield” rzekł Witchem. “A òto diamentowô heftka!” a midze jegò pôlcama to prawie bëło, całé a bepieczné! “Jaczim cudã” rzeklë më, jô ë Tatt, “skądka të môsz to wzãté?” “Jô wama rzeknã, skądka”, gôdô òn. “Jô widzôł, chtëren z nich to miôł wzãté, a czedë më bëlë ju wszëtcë na dole, razã sã biotkùjąc, jô letkò gò ùscësnął slôdë za rãkã, tak jakno jegò drëch bë zrobił. A òn richtich pòmëszłôł, że to BÉŁ jegò drëch ë dôł to mie!. To bëło piãkné, piã-kné!

Dalszi dzél mdze…

Zdrój en.wikisource.org

© Na kôrbionka je ùżëczonô wedle Public Licence.

Starnë: 1 2

 

 

 

 

 

 

 

Òstawi dopòwiesc

Miono (wëmôgóné)

Mail (nie mdze pòkôzóny) (wëmôgóny)

Starna WWW