Krew na darżëce

Tadżi: , , ,

To mòże bëc dlô waju dzywné, leno òpòwiém swòją historëjã z gwësną niezgarą – naczãła Joyce Lemprière. – Dzejało sã to dokładno piãc lat do slôdë, le do terô nie dôwô mie pòkù wspòmink tam tëch przëtrôfków. Na òkò wszëtkò òdbëwało sã normalno ë nick nie zapòwiadało rëchli tragedëji. A co barżi dzywné, na malowónym przeze mie céchù ùkôzała sã tedë ta prawie atmòsfera. Céch przedstôwiôł môłą, pnistą, kòrnwalëjską darżëcã, całą w słuńcu. Le zdrząc kąsk dłëżi, czëc bëło, że cos zlewróżnégò wkradło sã na płótno. Chòc nigdë jô nie mia wëstawióné na przedôj tegò òbrôzu, le téż nigdë na niegò nie zdrzã. Stoji w mòji mésternie, dzes w nórcekù, òdwrócony do scanë.

Gardk mionëje sã Rathole. Je to môłô, baro malownô rëbackô wiés. Mòże nawetka za baro malownô. Cos w ôrce “jakno môłi Jaszk wëòbrażô so Kòrnwalëjã”. W krómach sedzą młodé dzewùsë z klatama ùpiãtëma w warkòcz ë wëpisëją strójné mòtta na pergamence. Je tam richtich bëlno, leno całô na snôżota zdôwô sã ùzdrzadniono ë jakbë pòdtrzëmóno mòcą przënãceniégò.

- Wiém ò tim nôlepi – wzdichnął Raymond. – Domëszlóm sã, że nen môl je nôprawdã przeklãcym dlô aùtokarów. Nôwôżniészé, bë zachòwac jak nôwicy z môlowi farwnotë wąsczich, krzëwich darżëców, a resztã nie je wôżnô.

Joyce cziwna głową.

- Ë do Rathole zjéżdżô sã barô pnistą darżëcą. Le wrócmë do mòji historëji. Przëjachóne jô tam mia na dwa tidzéńie, bë përznã pòmalowac. Je henë stôrô karczma, Polharwith Arms, bôdoj le jeden zretany dom z zaczątków szesnôstégò stalata, czedë to Szpaniónë zbòmbardowalë wiés.

- Enë, leno nie zbòmbardowalë – zrobił kwasną mùniã Raymond. – Miéj starã, bë scësno sã wësłowiac, Joyce!

- W kòżdim razu ùstôwiôle armatë zdłużą ùbrzegù ë òbstrzélale całą wiés òbrócając w trón wszëtczé domë. W kùńcu nie ò to jidze. Karczma bëła bëlną pamiątką, a ji fronton strojiło cos w ôrce werandë wspiarti na sztërech filarach. Tã werandã jô dała na piérszi plan céchù ë prawie mia zabróné sã do malowaniégò, czedë ùzdrza aùtoł jadący krzëwą darżëcą kù wsë. Zatrzëmôł sã, rozmieje sã, przed karczmą ë tak téż pòpsëł mi perspektiwã. Z aùtoła wësadło dwoje lëdzy, białka a chłop. Jô nie zdrzała na nich za wiele, le dozdrzełam blós, że białka òblokła bëła w lilewą sëkniã z lnu ë kłobùszk ti sami farwë.

Chłop znowa wsôdł do aùtoła ë kù mòji wiôldżi wdzãtnote zjechôł w dół na mòlo, dze zaparkòwôł. Pózdni na piéchtã sczérowôł sã do karczmë. Wtim prawie sztërkù pòsobny zmòtorizowóny naprzikrzélc miôł zjechóné pò pnisti darżecë do wsë. Aùtoł nie zatrzëmôł sã przed karczmą, le czej òminął ją pòjechôł dali ë stanął kòle pòprzédnégò. Wesadła białka òblokła w paczosny kłobùszk w mùster kwiatów poinsetti tak blëszczato czerwiennym, jaczégò dotadka jô nigdë nie mia jesz widzóné. Na głowie mia kùbańsczé sombrero w farwie òstri czerwieni, co harmonizowało z kłobùszkã. Czedë ją ùzdrzôł, chłop głosno rzekł stãmiałi:

- Carol, co za bëlné pòtkanié! Ë to na taczich përëdregónach. Lata lateczné ma so nie widzelë. Jô jem tuwò z mòją białką, Margery. Të mùszësz ją pòznac!

Razã pòszle w górã darżëcë. Jô dozdrza, że z karczmë wëszła jegò białka ë szła w jich starnã. Czedë mie mijale, jô chùtkò òbezdrza Carol. Mia baro widną krôsã a skarń przecënôł sztrich blëszczato ùmalowóny gãbë. Jô pòmësla tedë, czë Margery bãdze ùredónô tim pòtkaniém. Mërgnãło mie to bez mësl, czedë jô przërównała ne dwie białczi. Margery, chòc widzónô z daleka, zdôwała sã prostim ë nie cësnącym sã na òczë dzëwùsã.

Gwësno, to nie bëłô mòjô sprawa, le to pòtkanié zaczekawiło mie na tëli, że jô naczãła snowac różné domësłë. Z placu na jaczim stała na trójka, jô mia czëté ùriwczi gôdczi. Gôdale ò płëwanim. Denis, chłop Margery, zabédowôł wsepólné przejachanié sã bôtkã zdłużą ùbrzégù. Chcôł pòpłënąc do znóny, wôrty òbezdrzeniô jómë, jaka je kòl mile òd Rathole. Carol chãtno przësta na nen bédënk, le chca jic henë piechti, zdłużą skałów. Jakno rzekła, czësto nie lëdô jazdë bôtkã. Ë na tim kùreszcë stanãło. Carol mia dońc do jómë òd starnë lądu. Denis a Margery zôs miele dopłënąc bôtkã. Jich gôdka ò mòrsczim kąpaniu sprôwiła, że jô téż dosta chãcë, bë jisc na pieglëszcze ë pòpłëwac. Pòrénk béł gòracy, a téż malowanié nie barô mie szło. Pòza tim, jô mia pòmëslóné, że pòpôłniowi wid lepi mdze przëstojec mòjemù czëcowémù ùstôwowi. Téj jô zabrała rzeczë ë pòszła na môłi plëglëszcze, jaczé sóma mia òdkrëté ë jaczé bëło w dokładno procëmnym czérënkù òd jómë.

Mòrze bëło bëlné, a płëwanié zwikszëło mój aptit. Jô zjadła téj henë na môlu lunch – jãzëczi z bùsczi ë dwa tomatë – ë pòpôłni wrócëła do wsë, fùl wiarë w se ë chãcë do robòtë.

Rathole, bëło jak sã zdôło, zapadłé w spikù. Richtich, pózdniészi wid béł lepszi, cenie miałë wikszą głãbiã wësłowù.