Wiérztë

Tadżi: , , ,

Kwiôtk

Kwiôtk zasëszony i bez wòni,
Widzã jô w ksążce zabôczony;
I hewò ju le dzywné snienié
Dëszã mie mô wëfùlowóné.

Dze kwitnął? Czedë? Jaczim zymkã?
A kwitnął długò? Chto gò zerwôł?
Bëła to cëzô abò znónô rãka?
A tuwò za czim béłbë leżôł?

Na wspòmink lubnégò zéńdzeniô,
Abò rozstaniô tuwò w bòlenim,
Abò juwernégò wanożeniô,
W cëszë pòlów, w lasów céni.

A żëje jesz nen, a na je żëwô?
A dzysdnia dze jich nórcëk?
Czë mòże zwiãdłi ju je hewò,
Jak nen nieznóny wejle kwiôtk?

* * *

Co w mionie mòjim dlô ce mdze?
Wej ùmrze jak smùtny wałë szum,
Co hewò priskô w daleczi sztrąd,
Jak nocny zwãk w głëszëznie.

Òno na pamiãtlëwim lëstkù
Òstawi martwi szlach, taczi jak
Hewò nagrobnëch nôdpisów znak
W nierozmiónym dzys jazëkù.

Co w nim? Je zabôczoné dôwno
W zbëstrzeniach nowëch i grzëmòtnëch
Wej dëszë twòji nie dô pewno
Wspòminków niedowinnëch, lubnëch.

Le w smùtny dzéń, w cëszënie,
Teskno wëpòwiédz jimiã;
Rzeczë: hewò je pamiãc ò mie,
Je w swiece serce, dze jô żëjã…

dolmaczënk z rusczégò jãzëka: Hana Makùrôt

А.С. Пушкин, Избранное, Москва 1975.

òpùblikòwóné: “Stegna”, nr 4, 2007 r., s. 30.