Poliksena ë parsątkò

Tadżi: , ,

ROZDZÉL PIERSZI

Juwerno jak wiele jinych dzecy, téż Poliksenã Gentileschi, bãdąc jedenôscë lat stôrô, lubiło przedstawiac sobie, że nie je prôwdzëwim dzeckã swòjëch starszëch.

Dzejało sã to na przëmiôr tedë, czej mëmka, chcąc òbsztrôfòwac Poliksenã za jaczé niesłëchanié, pòsélała ją do wërów bez wieczerzë. Ë tak, żdając jaż nadéńdze snik, wëmëslała sobie wcyg to jiną historëjã. W kòżdi z nich ji prôwdzëwi starszi bëlë wiedno bòkadny a pòczostny, a stracële ją z jaczégò nieznónégò òrądza. Terô równak szëkają ji pò mòrzach a lądach ë wnetka zjôwią sã, bë ją zabrac ë pòmscëc wszëlczé krzëwdë zrobiony bez òbsadzonëch starszëch.

Czej górz ji mijôł, Poliksena przëznôwała w dëchù, że starszi òbchòdôlë sã z nią lepi a lubòtni nigle miałë to jine dzecë z Cepalunë. Nie pamiãtôła na przëmiôr, abë ga le bãdz ji wprale, nie rëchùjąc czilu trézlów, jaczi mia dostóné, czedë bëła barô môłô. Z kòżdi rézë òjc przëwòzëł ji jaczi dôrënk, niedrodżi, le wëbróny z wiôlgą starą ë na nen sóm ôrt òbchòdzëł sã téż z dwóma młodszima córkama. Mëmka òbszcządzëła ji mgłich domôcëch robòtów, nimò że Poliksena bëła ju dosc wiôlgô, bë pòmagac, a przódë wszëtczim ùczëc sã, jak prôwadzëc dodóm.

Òb wikszi dzél czasu Poliksena dôwała starszim swòjé gòrącë wseczëcé. Kòchała mëmkã ë bëła bùszna z ji wiôldżi spòsobnoscë, znóny w całim òkòlim. Kòchała òjca, z chtërnym parłączëła ją wiksza zżëtosc, nigle to bëło w jinëch znónëch ji rodzëznach z Cepalunë ë òkòlim.

Nie zawadzało to równak Poliksenie, bë przë nôblëższi lëżnoscë – czej na przëmiôr òjc zarzëcëł ji, że bëła niépòczestnô dlô Petroneli abò, że pòzwòlëła mùle ùcec z kòniarni – rojic so, że ji prôwdzëwi òjc je pò prôwdzë ksyżëcã, a mëmka przesnôżą królewiónką zamkłą w wieży bez jaczégò òchëbnégò cemiãżnika. Poliksena znôła taczé historëje z knéżków ë kôrbionków stôri Agnesë. Richtich równak nie darzëło sã ji pòtkac czëstnégò nalézanca ani królewiónczi.

ROZDZÉL DRËDŻI

Gwësnegò niédzelnégò pòpôłnia Poliksena bôwiłą sã z sostrama ë jinëma dzewùsama z Cepalunë na placu kòl rôtësza w òdbijanié balë ò scanã. Kùpc ë jegò białka pòjachale kòlasą òdwiedzëc cotkã Rozaliã w ji miectwie na wsë, le dzewùsë nie miôłë chãce jima towarzëc, bò stôrô cotka przikro tãchła primką, jaką primkòwôła, ë wiedno chca je kùszkac na przëwitënk ë na òddzëkòwanié, chòc mia dwa sczecowati ë kòlący wąsczi. Ju wnetka Poliksena mia gòrzkò pòżałowac swòji òdmòwë.

W jednym sztërkù bala, jaką mia cësniãti Petronela, leca za wësôk ë wëlądowa za mùrã ògardu markizë. Westrzódka dzëwùsów rozlegnął sã szemar płochawicë. Ògardowi markizë, straszny zmùr, mógł bë wzyc balã ë jic na òskargã do jich starszëch, probòscza, kòmańdanta starżë, sãdzy, czëlë krótkò do wszëlczi mòżlëwi wëszëznë.

Poliksena równak bez słowa pòdwina czitel niedzelnëch ruchnów, zebùła skòrzenczi z jedwôbnëma blewiązkama ë naczãła trekac pò piéniu glicëniji, chtëren béł tak skrącony, że barô to zletczôł. Trekòwanié bëło ji specjalnotą. Òd czasu czej bëła môłim pùrniã, nie bëło w gardkù kamiznë ani mùru, dakù ni zwonnicë, pnia drzewa ni kòpicë sana, na jaczé nie dôła bë radë wklatrowac. Nana rëczëła ùrzasłô: Sczidnisz so kark! Agnesa dwigała rãce kù niebù ë wòłała wszëtczich swiãtëch. Timczasã dwie sostrë zdrzałë na Poliksenã z wiôldżim achtniãcëm. Miast sã sromac, Poliksena czëła sã tedë barô bùsznô z ti mésternotë, jakô je tipicznô barżi dlô kòtów a ôpków, a nié dlô dzewùsów z dobrégò domù. Dlôtë téż negò pòpôłnia, czedë ju dosta nazôd balã, nie rozmiała scygnąc sã ë miast skòknąc z mùru, przeslécała sã pò nim, trzëmając równowôgã ë nadëmała sã czej paw.

Wëtrzésczoné z dzëwòwania òczë drëszek ë jich fùl ùrzasu trzôsczi nadnôszałe ji ògón. Timczasã zôzdrosnica Serafina, córka aptékarza, co nie lëdała Poliksenë, zdrzała na nią z niezgarą ë rzekła głosno a wërazno:

- Nie dwigaj nosa tak wësôk! Nie môsz so co bùsznic swòjim trimã. Niżódny dzéwùs z dobrégò domù bë nie pòkôzôł wszëtczim nogów czej córka òbmana. Në jo! Chto wié, dze cebie miałe nalazłé zôkònnice, nigle òddôłe ce kùpcowi a jegò białce.

Ne słowa pòbiłe w trón Poliksenã. Pò prôwdze òna sóma czile razów pòmësla ò tim, że je nalézónką, le terô Serafina pùbliczno mia ją òskarżonô ò to, że nie je wiedzec dze òstała nalazłô…

- Zarôzkù copni to, co môsz rzekłé! – zawrzeszcza z górë.

- Mie sã ani nie snije. Wszëtce w gardkù wiedzą, że starszi mają ce przeniosłi òd zôkònniców òd Betlejem.

- Łżélka! – zarëcza Poliksena, pùrgając z mërą mùnią pò pniu glicëniji.

- Łżélka! – wrzasna Hipòlita, wëniécëjąc córce aptékôrza kòpnienié a lëmiąc ją piscą, czedë timczasã Petronela wbijała zãbé w ji òblekłé w jedwab jikro.

Le Serafina, wrzeszcząc z bólu, bëła w sztądze sã ùwòlnic ë wiornoła doma.

- Spëtôj ò to pòdwëższą! – rzekła z falszëwim ùsmiéwkã, krëjąc sã za brómą.