Przigòda damsczégò frizéra

Tadżi: , , ,

Czedë ji nodżi (baro spòsobné ë tak dali) wëszłë do mòjégò môla prôcë, jô sedzôł tam jak kretin ju òd wielu lat. Równak chòc na niespòdzójnô wizyta dôła zaczątk przigòdze, jaką móm dbã òpòwiedzec, czëtińc gwësno òtaksowôł bë, że felëje mù pòdôwków nótnëch do zrozmieniô w całoscë pëzglënów mòji kôrbionczi, czejbë jô nie przeniósł jich (czëtińca ë kôrbionczi) ò sztót dowslôdë, a nawetka dali w ùszłosc, ë nie rozwinął wstãpù, dodôwając wikszą lëczbã detalów.

Gôdającë ò czasu w ùszłoscë, móm na mëszlë nen, w jaczim dóno mie znac, że nasz lubòtny direchtora, wespółczëjãcy ë miłoserny doktór SugraLes, wzywô mie, żebë jô wtim stawił sã w jegò biurze. Jô szedł tam barżi ze zdzëwòwanim jak ze strachã, jakno że w tim czasu doktór SugraLes nie ùkazywôł sã nikòmù, a ju nômni mie, chtërnégò nie ùczestnił ani słowã, ani gestã, ani blôsniãcym òb slédné trzë abò sztërë lata, to je òd czasu, czej mój przëtrôfk ùznóny òstôł za zamkniãti, a dokładno mówiącë, czedë òsta wprzód zapòdzónô, a zôs na wiedno zgùbionô aktówka z dokùmentama na mòją témã, w wińdzenim czegò nad mòją fizyczną a prawną personã zapôdłé miało wiôldżé môłczenié, w w jaczim ani mój głos, ani mòje pisma, ani mòje dzejania nie bëłë w sztãdze nômni nawetka przedërchac.

Ôrt mòjégò zamkniãcô òstôł zabëti lata lateczné, a że nie bëło niżódnégò argùmenta, jaczi bë gò kwestionowôł (króm nëch dôwónëch przeze mie), a mòja dalsza ùszłosc, wëzdrzatk a téż kąsk epizodów z nie tak dôwnégò żëcô (bënë ë bùtën mùrów zakładu) nie pòmògałë dowiérzac (a nawetka bëłë procëm), nick nie dôwało wskôzów na to, bë mòje dnie w tczëwôrtnym przëbiwkù miałë miec kùńc jiny jak baro makabriczny.

- Proszajã, wejdzece, drodżi wasto, ë spòcznijce. Czemù zawdzãczóm zaszczit waji wizytë? – taczima słowama przëwitano mòją sztaturã pòchiloną w dzwérzach.

Doktór SugraLes, chtërnégò Nôwëższi nadzwëkòwò bòkadno òbdôł nôróżniészëma cnotama ë taleńtama, zacht przestąpił emeritalny wiek ë slalomã zesëwôł sã z górczi zëcégò. Skleroticzny, niedowidzący, przëgłuchi, naczidłi ë ledwò czurpiący nogama, nie pòpùszczëwôł ani mikróna władzë, nie tracëł ani stebła bùchë ë tak krãpno trzëmôł sã stanowiszcza (dajacë tm do swòji emeriturë pòdspòdlowé pensum, premiã, trzënastczi, dodôwczi za wësługã lat a téż jinë bagatelczi), że jegò pòdwëższi, wiedno zajãti sprawama wëższi wadżi, kù reszce to przëbaczëlë.

Pò prôwdze, ùpłinãło ju wicy jak piãc lat òd czasu, czedë tam te władze, terô zwóné jinstitucëjama, miałë dbã sã nama zajinteresowac. Jeżlë jô sã nie milã, gwësnégò gòrącégò, letnégò pòrénka nawiedzëlë nas przedstôwcowie przepësznégò, przeòswieconégò Zarządu Gardu, przewidzałégò ë przewidnégò Rządu Prowincëji, przedërżénowéch ë przerzetelnéch Ministerstów Pùblicznégò Zdrowia ë Spòlëznowëch Sprawów, przenôswiãtszégò ë przebôczlëwégò Arcybiskùpstwa, przepòchwòtnégò ë przepòczestnégò Òbéńdowégò Sądu, przesnôżégò ë przezôbawnégò Przédnégò Zarządu Prizów, przesłôwny ë nadzwëkòwò dzërszczi Przędny Kòmendë Pòlicëji, przetrzëwôrtnégò ë przetranscendentnégò Wëdzélu Resocjalizacëji Drobnëch Kriminalistów ë Personów Co Mają Zeszłé na Złą Drogã, a téż fabriczi dieteticznëch produktów Miserere, chtërna mia sfinansowóné ekspedicëjã. Jaczis czas pózdni më sã dowiedzelë, że më sprôwielë baro dobre doznanié. Faktã je, że dzéń przed wizytą nôbarżi niestójni (jeżlë mòże tak rzec) z nas òstalë zamkniãcy w nowëch, zwãkòwsysnëch celach, a reszta ni mògła wëzwëskiwac transparentów, manifestów, peticëjów ë ùlotków zataconëch pòd szlafrokama, bò nôleżnikòwie wizytujący kòmisëji òstalë pò drodze ùraczeni przez spònsora kùszkama bògatima w błonnik ë kłama, stimùlëjącyma jôdny karnôl, w wińdzenim czegò ledwò aùtokar zatrzëmôł sã na centralnym lëdzyńcu ë rozsënãłë sã aùtomatnë dzwérzë, pasażerowie wëskóknãlë, pëtającë sã jednym rozgòrzónym głosã, dze nalézą sã toaletë, na co më, wësztramòwóni w rédze òd dwóch gòdzënów w mòrdarsczim hëcu, na stãpniach przędnégò (czëlë stôrégò) bùdinkù, òdrzeklë, jak nama pòlécono, zgódnym wrzaskã jintonując katalońską piesn ò zamkłosce:

Jaka mac,
taka nac.

W tidzéń pózdni òdczëtóny òstôł w jôdnicë, w czasu deseru ë szëkòwno, lëst, jaczi wizytującô kòmisëja wëstosowa do naszégò lubòtnégò direchtora doktóra SugraLesa. Lëst nen wëchwôlëwôł nasze zachòwónié, wënôszëł pòd niebiosa direkcëjã ë personel òstrzódka, głoszëł doskònałosc negò slédnégò, a kùńczëł sã zalecenim, żebë òtłóg, chtëren zwëkòwò më zwëskalë jakno klepiskò do fùsbalë, przesztôłcëc w centrum spòrtu barżi òdpòwiadającé dëchòwi czasu, w tim to célu – òbiecëwało slédné zdanié lëstu – miôł nama òstac na dniach przesłóny pasowny sprzãt. Jakno zôpòwiédz negò szczeslëwégò przëtrôfkù jesz tegò sómégò pòpôłnia zabróno nama balã. Ga bëła òna szôtrowô z drótu ë wëpôlony glinë, më wstrzëmelë sã òd protestów, bãdącë dbë, że dostóniémë w zamian prôwdzëwą. Równak pò czilu dniach dóno nama paczét zamëkający dwie balë go gòlfa ë półduc czijów różny miarë. Z nëch slédnëch më zrobilë dobri ùżëtk, ga w czasu krótszim jak dwadzesca sztërë gòdzënë – bò tëli jich ùpłënãło, zanim òdebróno nama czije – nie ùtrzëmôł sã ani jeden pencjôrz czë dozérôcz bez rozcãti lëpë, złómónégò gnôta czë wëczidnãtégò zãba. Co do balów, dosc długò më nima grôlë, szrëwòtùjąc zãbama ë blós dlôtë, że felało czegòs lepszégò, ga bëłë cwiardé, môłé ë jakbë pò òspie ë co sztót dżinãłë w brózdach abò wëstrzód lëscy, a pòza tim nie dało sã nima cziwac ani strzélac, ani òdbijac jich głową, chòcbë më wkłôdalë w to całowną energijã ë kùńszt. Nadczidóm nen lecënkòwi przëtrôfk, bò béł to slédny rôz, czedë przedstôwcowie pùblicznëch financów mielë chãc sã nama zajinteresowac. Pózdni, w miarã rostu cen, corôzkù barżi òbcynano nama bùdżet ë òstrzódk, kù najemù zdzëwòwaniu, bò nie dôwôlë më wiarë, że mòże ùpasc jesz niżi, naczął chùtczi proces degradacëji. Jôda pògòrszëła sã do tegò stãpnia, że pacorkòwce biégałë w pòrëchù pò stole, ùcékając przed jegò pôchã, méble rozwalëłë sã, ruchna wënëcowałë, rurë zapchałë, żarówczi spôliłë, nawetka telewzérnik, nie tak dôwnô bùcha òstrzódka, naczął gùbic farwã, òstrosc ë zwãk, a pò jaczim czasu wëskrzëniwôł le blós programë sprzed rokù 1966. Nié za baro rëchlëwëch pejconarzów pòtikóno czãsto òplôtłëch pajiczënama, szlachùjącëch téj za larwama. Pich ë smiece zakriwałë dzwérzë ë òkna. Nad ną dinamiczną jinwòlucëją królewską gwiôzdą blëskała zidiocałô wszechwładza doktóra SugraLesa, do gabinetu chtërnégò jô zaklepôł w mòji kôrbionce na sztót przed wmiészanim negò wspòminkù.

- Wiedno służã – jô òdrzekł.

- Sadnice so ë proszajã czëc sã jak ù se – òdrzekł doktór, pòkazëjąc na zësel, z chtërnégò nieluségò sedla jô mùszôł rëmnąc trupa kòta.