Przëgòdë bëlnégò żôłnérza Szwejka pòdczas swiatowi wòjnë

Tadżi: , , ,

Z czesczégo na kaszëbsczi przedolmaczëł Vladislav Knoll

I. knéga
Dzél 14.

Szwejk wòjskòwim słëgą kòl óberlojtnanta Łukôsza

Wrôcającë dodóm, doszedł kapelan do przeswiôdczeniégò, że je ju kùńc, że Szwejka nick nie mòże ùretac, że je to namienioné, że bë służił kòl óberlojtnanta Łukôsza.
Ë czéj mù Szwejk òtemkł dwiérze, kapelan mù rzekł: ‘Wszëtkò je daremno, Szwejkù. Procëm dopùstu sã nichto nie ùbarni. Przegrôł jô was ë tëch waszich sto kòrón. Jô robił wszëtkò, co bëło w mòji mòcë, ale nômiana je mòcniészi òde mnie. Szmërgnął jô was do drapców óberlojtnanta Łukôsza ë przińdze cząd, czedë sã mdzemë mùszelë rozestac.’

‘Ë bëło w bankù wiele? spëtôł sã mirno Szwejk, ‘ abò wë rzôdkò czéj dôwelë kôrtë? Czéj kôrta nie jidze, je to baro lëché, ale czédës je to biédzëzna, czéj to cësknie za bëlno. Na Zderaze mieszkôł jaczi blasznik Vejvoda ë nen wiedno griwôł w marëjasz w jedny gòspòdze za Stolatną kawiarnią. Rôz téż, diôbeł mù to namówił, gôdô: ‘Zagrôjmë so òczkò ò piątaka.’ Téj òni tak kôrtowelë ë òn trzimôł bank. Wszëtcë do tégò przëstãpilë ë bank ùrósł do dzesącu krón. Stôri Vejvoda chcôł dac mù mòżlëwòta co téż drëdżim ë dërchã so żëcził przegrac. To so nie rozmiejeta przedstawic, jaczi òn miôł niszcz. Przegrac sã mù nie zdarzało, bank rósł ë ju tam bëło sto kòrón. Nichto z kartowników tëli nie miôł, że bë mógł spróbòwac rozbic bank ë Vejvoda béł fùl zmòkłi. Wcyg wòłôł pò przekôrtowanim. Sadzelë pò piãc kòrón ë wiedno tam wpôdelë. Jeden kòminiarzów méster sã rozgòrził, szedł dodóm pò dëtczi, czéj tam bëło ju wicy jak półtórégò sta ë spróbòwôł rozbic bank. Vejvoda sã chcôł tégò pòzbëc ë jak pùzni gôdôł, chcôł cygnąc chòcbë do trzëdzestu, le że bë nie przegrôł, ë miast tégò dostôł dwa duzë. Sztëlowôł sã, jak bë nick nie miôł ë ùmëslno gôdô: ‘Szesnôsce bierze’ Ë nen kòminarzów méster miôł wszétczégò piãtnôsce. Nie je to pech? Stôri Vejvoda béł côłi bladi ë nieszczestlëwi, wkół ju wadzëlë ë szeptelë, że òn òszëkùje ë że ju rôz òstôł biti za szachlarstwò, chòc to béł nôczestniészi kartownik ë sëpelë tam krónkã za krónką. Ju tam bëło piãncset kòrón. Karczmôrz to nie wëtrzëmôł. Òn miôł prawie przëszëkòwóné dëtczi dlô browarnie, téj je wzął, przësadnął, pòstawił nôprzód dwa razë dwa sta, pùzni zamkł òczë, òbrócył stółk na szczescé ë rzekł, że z tim wszëtczim bije bank. ‘Grôjma’, gôdô, ‘z òdemkłima kôrtama’. Stôri Vejvoda bë nie wiém co dôł za to, że bë terô przegrôł. Wszëtcë sã dzëwilë, czéj òbrócył kôrtã ë pòkaza sã sódemka ë òn jã zatrzëmôł. Karczmôrz sã smiôł pòd wąs, bò òn miôł dwadzesce jeden. Stôri Vejvoda dostôł drëgą sódemkã ë òn jã téż zatrzëmôł. ‘Terô przińdze duz abò dzesątka’, rzekł karczmôrz złosno, ‘dôwajã głowã, Wasto Vejvodo, że òstóniece bez dëtków: Bëła stolëmnô cëszëna, Vejvoda wërzëcy ë òna sã pòkaza trzecô sódemka. Karczmôrz zblôdł jak kalk, bëłë to jegò slédné dëtczi, òdszedł do kùchnie ë za sztërk przëbiégł knôp, jaczi béł kòle niegò w ùczbie, że bë më szlë karczmôrza òderznąc, że òn wisy na klëczce òd òkna. Téj më gò òderzlë, òżëwilë ë kôrtowelë dali. Nichto ju nie miôł niżódnych dëtków, wszëtkò to bëło w bankù przed Vejvodą, chtëren chcôł le przerżnąc ë baro so żëcził òstac bez dëtków, ale bò mùszôł grac w òdemkłé kôrtë ë pòkazac je na stole, nie mógł robic niżódny òchëbë. Wszëtcë ju bëlë z jegò szczescégò lelôcë ë zrobilë so to tak, że czéj ju nie mają dëtków, mdą tam dôwelë swòje dłëgòwé kwitë. Dérowa to pòrã gòdzënów ë przed stôrim Vejvodą roslë tësące ë tësące. Kòminiarzów méster béł ju do bankù winowati wicy jak półtora milijóna, wãglownik ze Zderazu mést jeden milijón, starżnik ze Stolatny kawiarnie òsmëset tësąców kòrón ë jeden medik wëżi dwùch milijónów. Blós w miseczce z dëtkama bëło wicy jak trzësta tësąców na ùriwkach papioru. Stôri Vejvoda to próbòwôł wszelejakò. Dërchã chòdzył na szutuz ë wjedno to dôł jinszémù, że bë grôł za niegò ë czéj wrócył, meldowelë mù, że miôł òczkò, że dostôł dwadzesce jeden. Niechelë so halac nowé kôrtë, ale zôs sã to nie przeda. Czéj Vejvoda stanął na piãcnastu, téj miôł nen drëdżi szternôsce. Wszëtcë zdrzelë rozgòrzono na stôrégò Vejvodã ë nôwicy ùrëwôł jeden flastrownik, jaczi miôł w bankù wszëtczégò òsmë kòrón. Nen òdemkło òswiôdcził, że taczi chłop jak Vejvoda bë nie miôł chòdzëc pò swiece ë bëło bë nót gò skòpac, wëszmërgnąc ë ùtopic jak no szczeniã. To so nie rozmieta przedstawic nã trëchlënã stôrégò Vejvodë. Na òstatk przëszedł na mëslã. ‘Jidã na szutuz’, gôdô kòminiôrzowi, ‘grôjce za mnie, Wasto méster’: Ë le tak bez kłobùka wëbiégł na szasëjã direkt do Myslíkòwi szasëji pò szandarów. Nôlézł patrólã ë rzekł ji, że w ti ë ti gòspòdze grają na dëtków. Szandarë mù kôzelë jic nôprzód ë gôdelë, że przińdą zarô za nim. Téj wrócył ë meldowelë mù, że timczasã medik przegrôł dwa milëjónë ë starżnik wëżi trzech ë że do miseczczi delë kwit na piãcset tësąców kòrón. Za sztërk tam wpadlë szandarzë ë flastrownik zawrzeszcił: ‘Retôjta sã, chto mòżeta, ale nie przedało sã to. Bank òstôł skònfiskòwóny ë wszëtczich wzelë na kòmisëją. Wãglownik ze Zderazu sã procëmnił, téj gò przëwiozlë w ùplotu. W bankù bëło w kwitach wicy jak pół milijarda ë w narãcznych dëtkach piãcnôsce set. ‘Cos taczégò jô jesz nie zdrzôł’, rzekł pòlicëjowi jinspektóra, czéj òn widzôł taczé wialdżé sëmë, ‘to je gòrzi jak Mònte Carlo.’ òstelë tam wszëtcë króm stôrégò Vejvodë do rena. Vejvodã jak no ùdôwcã pùscelë ë òbiecelë, że dostónie wedle prawa trzecy dzél nôdgrodë ze skònfiskòwónégò bankù, mést wicy jak sto szesdzesąt milijonów, òn ale do rena z tégò òbarchniôł ë reno so chòdzył pò Pradze òbsztelowac ùbëtné kasë ducama. To sã nazéwô szczescé w kôrtach.’
Pùzni szedł Szwejk warzic gróg ë skùńczëło sã na tim, że kapelan, czéj sã òb noc Szwejkòwi zdarziło gò cãżkò zawléc w łóżkò, sã załzawił ë zachlëchôł:
‘Przedôł jô cã, drëchù; bezwstidno przedôł. Drapôj mnie, grzëzë, niszczë. Nie zasłëgùjã na nic lepszégò. Wiész të, co jô jem?’
Ë kapelan, zanurzając zapłakaną gãbã w pòdëszkã, rzekł cëchò słabim, mitczim głosã: ‘Jô jem nierzetelny fagas’ ë ùsnął głãbòczim spikã.