Bùrzónë

Tadżi: , ,

Jonatan szedł bez wiele gòdzënów ë nie widzôł niżódnégò céchù żëcégò. Wtim, cos sã pòrëszëło w zelëstrzim ë môły zwiérz z tëpą w żółté pôsczi chùtkò pònëkôł w las. Kòt – pòmëszlôł Jonatan – Mòże zaprôwôdzë mie òn do lëdzy?. Tak téj chùtkò za nim rëszëł.

Jak le stracëł z òczu pieglëszcze ë béł ju dali w dżunglëji, ùczëł òstri krzëk. Przëstanął ë naczął rëszac głową bë nalezc czérënk z jaczégò dochôdałë zwãczi. Zarôzkù ùczëł direktno przed sobą wòłanie ò pòmòc. Przedzerając sã przez krzôczi, òdpëchając lianë ë wietewczi, wòlno szedł za głosã, jaż doszedł do wikszi stegnë.

Zarôzkù za hôkã darżëcë, Jonatan wpôdł na karsznégò chłopa.

- Biéj mie stądka, mackù! – krziknął chłop, òdnëkajac sã òd niegò jak òd jaczi mëdżi. Bãdąc czësto òd se, Jonatan òbaczëł dwóch chłopów cygnącëch stegną młodą białkã, wërzënając ji co sztërk ë krzicząc na nią. Czedë ju ùspòkòjił dech, na trójka zdżinãła mù z òczu. Bãdąc gwës, że sóm nie bãdze mógł ùrëtac tegò dzéwùsa, Jonatan pòbiegł nazôd szëkac pòmòcë.

Wtim wbiegł na òtemkłi plac ë òbaczëł karno lëdzy zebrónëch wkół wiôldżégò drzéwia, òkłôdającëch je krëkùlcama. Jonatan donëkôł do nich ë pòcygnął za rãkã chłopa, co wëzdrzôł za nadzérôczã.

- Wasto, proszã pòmòżcë! – chłopiąc parã rzekł cãżkò Jonatan. – Dwòje chłopów zapëzglëło białkã ë nót ji pòmóc!

- Nick sã nie stało – òdrzekł chłop scërzowato. – Òna mdze wsôdonô do sôdzë. Zabëj ò ni a biéj dali swòją dargą, më mómë tuwò robòtã do zrobieniô.

- Wsadzonô do sôdzë? – zapëtôł Jonatan, wcyg wnerwiony. – Òna mie nie wëzdrzi jak, ee, jak kriminalistka.

Jonatan mëszlôł, że jeżlë mia òna winã, téj dlôczë tak trëchleno rëczeła za pòmòcą?

- Przeproszajã, wasto, le jaką òna mô winã?

- Co? – zgòrzëł sã chłop. – Wejlë, czej ju mùszësz wiedzëc, òna zagrôża robòce wszëtczim tuwò robòtnikom.

- A jakno òna mògła zagrôżëc ròbòce? Jak òna to mia zrobioné? – zapëtôł Jonatan.

Cëskając rozgòrzonym blôskniãcém na swòjégò jignorancczégò rozpòwiôdocza, nadzérôcz pòkôzôł Jonatanowi, bë nen pòdszedł do drzéwiã dze robòtnicë cãżkò rãbilë w ùzémk. Bùszno rzekł:

- Më jesmë rãbcama. Më rąbiemë drzewa na drewka tima to czijama. Czasã setka lëdzy, robiąc całą dobã, mòże wërąbac dobre drzewò w mni jak miesąc.

Chłop scygnął flabã a bôczlëwò sczësczczëł pich z rãkawa swòjégò bëlno skrojonégò mańtla.

- Na Drawbaughów białka – gôdôł dali – mô przëszłi do robòtë dzysô z rana z òstrim metalã przëhôkniãtim do kùniuszka czija. Në a téj òna wërąba drzewò w mni jakno gòdzëna – ë to bez niżódny pòmòcë! Pòmëszlë! Taczé pòmianowé zagrôżenié dlô najégò zwëkòwégò zajica mùszi bëc zasztopóné.

Jonatan szerôk òtemkł òczë, wëlãkłi czëjąc, że na białka òsta ùkarónô za swòją przemëszlnotã. Doma wszëtcë brëkòwôlë seczérów do rãbaniô drzew. Na nen ôrt dostôł òn drewno dlô swòjégò bôtka.

- Le ji pòmëslënk – rzekł Jonatan – pòzwôlô lëdzom równojaczi miarë a mòcë cyc drzéwiãta. Czë nie pòzwôlô robic to chùtczi a tóni, bë zwëskac drewno ë robic z niegò rzeczë?

- Cëż të chcesz przez to rzec? – dërno zapëtôł chłop. – Jak chto mòże przëstojewac na taką dbã? Ta bëlno robòta ni mòże bëc robionô bez jaczégò metlocha, co przëchòdaje z nowima ùdbama.

- Ale wasto – gôdôł Jonatan, nie chcąc gò zagòrzëc – ti dobri rãbòcë mają trim w rãkach a głowie. Òni mògã wëzwëskac czas òbszczãdzony na rąbaniu drzew bë robic co jinszégò. Mògą robic stołë, stółczi, bôtë czë nawetka dómë!

- Słëchôj të – rzekł mërno chłop – célã robòtë je miec fùl a zabezpieczoné zajicé, a nié nowé produktë. – Wtim jegò głos naczął szpatno zwãczec. – Të gôdôsz jakno jaczi bùrzóna. Kòżdi chto wspierô to babiszcze bãdze miôł problémë… A rzeczë mie, skądka të jes?

- Jô nawetka nie znajã wastny Drawbaugh – nieùbëtno òdrzekł Jonatan – ë nie chcã niżódnëch problemów. Jem gwës, że môcë rëcht. Jo, mést mùszã ju jic – Gôdającë to, Jonatan nawrôcëł na dargã z jaczi miôł przëszłi ë chùtkò pòszedł w dół stegny. Jegò pierszé pòtkanié z lëdzema z òstrowa zrobiło gò barô nerwés.