Tragedijô państwòwégò miectwa

Tadżi: , ,

Szlach, jaczim Jonatan szedł bez dżunglã, stôł sã terô barżi szerok. Słuńce bëło w zenice, czedë dotëgòwôł sã do niewiôldżégò stawù. Miôł ju nabrac wòdã w rãce, czedë slôdë ùczëł òstrzégã:

- Jak jô bë béł na twòjim môlu, to jô bë ti wòdë nie pił.

Jonatan òbezdrzôł sã a òbaczëł starëszka, co klãczôł na zberkù ë czëszczëł czile môłich rëbów. Kòle niegò stoja leszka, fërkòt a trzë wbité w mùl wãdczi, chtërnëch żëłczi szłë pòd wòdã.

- Biorą? – drëszno zagôdôł knôpk.

- Ala diochle – òdrzekł starëszk zmierzłim głosã, nawetka nie dwigając łepa. – Dzysô móm ùłowióné le ne drobnotë.

Krajôł je na sztëcczi ë cëskôł do grôpka, co miôł gò zawieszonégò nad mòckò czadzącym ògniã. Woniô piekłich rëbów bëła barô ùbëtnô.

Jonatan przebôczëł, że czerwiónawi kòt, chtëren szedł za nim òd gwësnégò czasu, szëkô za resztkama rëbów. Z jegò pëseczka cekła wòda.

- A jaczi grów wë wzãlë? – zaczekawił sã Jonatan, bò sóm béł bëlnym wãdkôrzã.

- Grów jô miôł dobri, knôpie – starëszk wzérôł terô na niegò z dëdą. – To bëłë nôlepszi rëbë w tim błoce.

Jonatan wëczëł, że tam ten nie je terô w czëcym do gôdczi, téj pòmëszlôł, że nôlepi mdze terô zamôłknąc. Za sztërk starëszk cziwnął na niegò głową, co miało bëc zachãcbą do sôdniãcô przë ògniu. Dôł mù rëbã a piãtkã chléba. Naji knôpk chcëwò naczął jesc, chòc kąsk bëło mù lëchò z tim, że òdbiérô rëbakòwi jaczi part barżi jak biédnégò pôłniô. Pò zjestkù Jonatan nick ju nie gôdôł, żdającë jaż starëszk nacznie swòją pòwiôstkã.

- Lata lateczne ju przeszłë, czedë bëłë tu do ùłowieniô richtich taaaczé rëbë – naczął tãskno – ale wszëtczé są ju wëchwôtóné. Te môłé płotczi to wszëtkò, co òstało.

- Në ale òne chòba czedës bãdą wikszé? – Jonatan zdrzôł na badżélné roscënë ùbrzegù, dze wedle jegò wiedzë mògłë bë pasc sã rosłé rëbë.

- Nie dadzą radë! Wądkarzowie, co tuwò przechôdają, wëchwôtają je jesz czej òne bãdą młodé. A jesz gòrszi je to, że lëdze, henë pò drëdżi starnie, cëskają smiece do stawù. Widzôł të nen grëbi kòżëch na wòdze?

- Ale dlôczë zabiérają waju rëbë ë cëskają smiece do wajégò stawù? – Jonatan nick z tegò nie rozmiôł.

- Wejlë, nen stôw nie je mój. Òn słëchô do wszëtczich, tak jak strëdżi a lasë.

- Czelë të rëbë téż słëchają do wszëtczéch, nawetka do mie? – dopëtëwôł sã Jonatan, chtërnégò nie grëzło ju sumienie, że jôdł rëbë, chtërnëch nie ùłowił a nie przërëchtowôł.

- Tak do kùńca, to nie je tak – rzekł starëszk – bò to, co słëchô do wszëtczich, tak richtich nie słëchô do nikògò. Në chòba, że rëba nasadzë sã na mój hôczk, téj je ju mòja.

- Nie rozmiã. – Jonatan zmôrlëł łësënã ë za rëbòkã wòlno, gôdającë përznã do se përznã do niegò, pòwtórzëł:

- Rëbë słëchają do wszëtczich, czëlë do nikògò, chòba, że jaka nasôdze sã hôczk. Tedë takô rëba je ju waju? A czë wë mócë ò nie stôrã, czë fùtrëjecë je?

- Cëż të gôdôsz? – wëszczërzëł sã rëbôk. – Docz jô móm zajimac sã rëbą, jaką chtos mòże zarôzkù złapac ë zjesc? Sygnie le, że chtos schwëtô rëbã, abò cësné smiece do stawkù, a wszëtczé mòjé starë bãdą pòdarmôka.

Pò czim, zazérając z żôlã w wòdã, dodôł: – Pò prôwdze, to jô bë chcëł bëc miéwcą stawù. Tedë jô bë richtich dozérôł rëbë. Jô bë miôł ò nie stôrã, jak jeden chòwôcz bëdła w sąsedni dolëznie. Jô bë chòwôł nôbarżi zdrów ë tłësté rëbë w òkòlim, krótkò stawù nie doszedł bë niżóden krëjamny jachtôrz czë smiecôrz. Na gwës jô bë òpasowôł na to.

- A chto terô zajimô sã stawã? – przerwôł mù Jonatan?

- Radzëzna Lordów – rëtë skarni mù stãgłe. – Wëlëją jich co sztërë lata, a òni namieniają sprôwnika stawù ë bëlno mù płacą z mòjich pòdatków. Òn mô miec stôrã, żebë nie wëchwëtóno za wiele rëbów a nie zaczapac wòdë òdpôdkama. Co czëkawé, znańcowie Lordów nôwicy tuwò łowią ë cëskają skòpicą smieców.

Rëbak ë knôp sôdlë ë òbzéralë, jak wiater robi szlachë z wałów na strzébnym stawù. Jonatan blôsknął na czerwionégò kòta, zazdrzonégò w łeb rëbë na talérzu. Cësnął mù ją, a pùjk chwatkò złapał jedną łapą. Z jednym rozerwónym ùchã, gwës wdôr pò dôwny biôtce, wëzdrzôł dosc zadzérno.

Jak ju dokładno miôł przemëszloné słowa wãdkôrza, Jonatan zapëtôł:

- Czë stôw je dobrze sprôwióny?

- A co, nie je widzec? – zamrëczëł starëszk. – Zdrzë le na miarã nëch rëbów, co móm je ùłowioné. Wëzdrzą tak, jakbë zmniészałë sã razã z rostã zôróbkù sprôwnika.