Wiôldżi sztorëm

Tadżi: , ,

W słuńcowim, mòrsczim gardkù, na długò przed tim czej òstôł wëfùlowóny filmòwima gwiôzdama w limùzënach, żëł młodi knôp, chtëren zwôł sã Jonatan Gullible. Nadzwëkòwi to òn béł blósdlô swòjëch starszëch, co miele gò za rozëmnégò, pòrządnégò ë zasadłégò – òd szpëcë głowë z czerwionéma klatama, jaż pò kùńuszk jegò stolëmnëch stopów. Òni cãżkò robile w môłim krómie ze swiécama na przédny szôsëji gardu, chtëren to gardk béł dodomã ùrobiałi rëbacczi flotë. Cãżkò robiło w ni wiele robòtników, z chtërnëch czile bëło dobréch, czile lëchich, a wikszi dzél czësto zwëkòwëch.

Czedë Jonatan nie mùszôł zajimac so òbrzészkama czë pòlétama w rodny krómie, lëdôł żeglowac swòjim prostim bôtkã za wąsczi kanał môłi hôwindżi ë sznëpòrzëc za przigòdama. Jakno wiele młodëch lëdzy, co òd dzecka sedzą le w jednym môlu, ò żëcém mëszlôł, że je kąsk metławé a lëdzë wkół niegò bez zobrazënë. Na nëch swòjëch krótczéch wanogach za kanał wzérôł bë dozdrzëc jaczi dzywny òkrãt, czë jaczégò mòrsczégò strôszka. Mòże bãdze mùszôł nasadzëc so na piracczi bôt a òstanié zmùszony bë żeglowac w nieznóny swiat jakno part òbsadë? Abò mòże wiôlgòrëbôcz szëkający swòji tłësty òfiarë wezmie gò na swòj bôt na jachtã? Wikszi dzél nëch mòrsczéch wanogów, kùńczëł so równak bùrclowanim w żocë abò zaschłim gardłã a téj mëszl ò wieczerzë nie spùscëwôła mù głowë jaż dopłëwôł nazôdka.

W jeden z taczich snôżëch, zymkòwëch dniów, czedë wiodrowina je baro welech a mòrze wezdrzë tak bëlno, Jonatan nie mëszlôł za wiele, spakòwôł zjestkù ë wãdczi na swòj bôtk a zôs pònëkôł zdłużą ùbrzégù. Czej wëpłënął za kamisti òstrówk blizë pòczëł sã wòlny jakno wiôldżi kòndor, chtërnegò widzôł sënącégò nad górama ùbrzegù. Mając wiatër slôdë, nie dozdrzëł, że niebò na widnikù zacygô so cemnëma blónama. Szedł sztorëm.

Jonatan dopiérze òd niedôwna naczãł żeglowac za hôwingã, stôwôł so równak co rôz barżi gwësny se. Wiater zmòcniwôł sã z kòżdim sztërkã, ale òn so nick z tegò nie robił, jaż bëło za pózdze. Wnetka mùszôł mòckò biotkòwac sã z rewinama, bò sztorëm dërno atakòwôł jegò malińczi bôtk. Sóm bôtk cëskôł sã pò wôłnicach jak tropka w kąpielnicë. Wszëtczé jegò starë, żebë kòntrolowac gò szłë wedle nosa, niczne czej zdrząc na mòc wiatru. Na kùńc rimsnął na dno czôłenka, mòcno chwôcëł bortów ë miôł blós nôdzejã, że nie wëwrócë sã do górë dnã. Noc ë dzéń bez kùńca mieszałë sã w jednym strzasznym krãcëszkù.

Czedë pò sztorëmie nie bëło ju czëc, zmùżdżony bôtk z pòrwónëma żaglama a złómónym masztã drifòwôł, schilowny kù czerbùrce. Mòrze ùcëchło, le cenkô dôka wcyg trzëmôła sã kòle jegò czôłenka, zabiérając całi wid. Pò wielu dniach drifòwaniô, skùńczëła mù sã wòda ë mógł blós mòkrzëc gãbã skrôwkã żaglowégò sztofù. Kù reszce dôka òpôdła a Jonatan dozdrzôł niewërazny céch lądu jaczégò òstrowa. Czedë dopłënął blëżi, òdkrił nieznóny retk pòwstający z piôskòwatëch pieglëszczów ë pnistëch, zelonëch rzmów.

Fale dotëgòwôłe gò na snôdką rewã ë Jonatan pòrzucëł swój bôtk a chwatkò pòpłënął do brzegù. Chùtkò nalôzł ë zjôdł guawã, bananë a jine smaczné brzodë jaczé kwitłe za wąsczim pieglëszczã w sërim, tropikòwim lese. Jakno ju dostół nazôd le përzënkã mòcë, Jonatan pòczëł sã sómno le szczestlëwò, że żëje. Tak pò prôwdze, to béł nawetka pòdskacony tą swòją nieùmëszloną przigòdą. Zarôzkù rëszëł zdłużą pieglëszcza, żebë jak nôwicy dowiédzëc sã czegò ò tim dzywnym nowim lądze.