Żëwnoscowô Pòlicëjô

Tadżi: , ,

Stegna zbiégła sã z czilema jinëma, ùsôdzając piaskòwą dargã, chtërna zmieniła sã kù reszce w wëłożony czisã trakt. W òkòlim miast dżunglë cygnãłë sã òbrodné pòla, wiôldżé pôsniczi ë snôżé sadë. Wëzdrzatk taczi wieloscë zjëstkù przëbôcziwôł Jonatanowi jak môłô miôł zjadłé na pôłnié. Skrącëł na stegnã jidącą do jednégò z czëstëch, pòmalowónëch na biôło gbùrstw, dze chcôł zapëtac sã ò dargã. Na gankù dozdrzôł młodą białkã z môłim knôpã. Prëcësniãcy do se, płakalë.

- Baro przeprôszajã – spëtôł zjiszczałi Jonatan – czë stało sã co lëchégò?

Białka dwigła głowã ë wërëcza:

- Jidze ò slëbnégò. Òch, mój biédny chłop! Jô wiedza, że chùdzy czë pózdni tak so skùńczë – lameńtowa – żëwieniowi szandarowie môją gò schwëtóné!

- Baro Waju wespółczëjã. Ale chto gò schwëtôł? Żëwieniowô Pòlicëjô? – zapëtôł Jonatan, mùjkając knôpka pò cemnëch klatach. – Za co?

- Za to, że … në za to, że robił za wiele żëwnoscë! – wërzucëła ze zgardą, zacëskając przë tim zãbë, żebë sã znowa nie rozrëczëc.

- To produkòwanié za wiele zjestkù je zlecziństwã?! – Tegò ju bëło dlô Jonatana za wiele! Nen òstrów to richtich dzywny môl.

- Łońsczégò rokù Żëwieniowô Pòlicëjô deła mù jinstrukcëje, kùli żëwnoscë mòże wëprodukòwac ë przedac do lëdzy – pòdjimnãła témã. – Gôdôlë, że nadwërobizna jedzeniô dô le òbniżenié cen, co mdze òbsôdzac w jinteresë jinëch gbùrów.

Przëgrëzła lëpë ë wërzucëla – Wszëtcë òni razã wëcmani nie mògą równac sã do mòjégò chłopa!

- Wtim do ùszu Jonatana dolécôł głosny smiéch. Jaczis dobrze zbùdowóny, bùszny jak paw chłop szedł dodóm.

- Wejle, wiéta wa, nôlepszi je szewc, co bez bótów chòdzy – wëszczërgòwato ùsmiôł sã zdrząc na białkã z dzeckã r wëwijając rãką rzekł: – A terô zabiérajta swòjé rzeczë ë biéta mie ruten! Radzëzna Lordów mie dôła nã zemiã.

Na gwës przëdô sã ji terô pòmòc, knôpie. – Wiôldżi chłop dwignął ze stãpnia zabawkòwégò sczérza ë dôł gò Jonatanowi. Në, biéta stądka, ta zemia słëchô terô do mie.

- Nigdë nie bãdzesz taczi jak mój chłop – rzekła białka, zdrząc na niégò z niezgarą.

- To zanôlégò òd pùnktu zdrzëniô – zasmiôł sã sërno. Gwësno, że wiele produkòwôł. Hańdlowi geniusz! Baro dobrze wiedzôł, co dze zasac, żebë sprawic gùsta kùńdów. Dobri łeb! Tëli, że zabëł ò tim, że cenë ë miarą produkcëji je ùstalonô òb Radzëznã Lordów. A żëwieniowi szandarowie ekzekwùją pòlitikã radzëznë.

- Të czwarô! – wrzasła białka. – Wszëtkò robisz lëchò, Tracësz dobri gnój ë zarno, nicht nie chce kùpòwac Twòjëch plonó! Zaséwôsz je na zalewónëch równiach abò na spékłi słùńca glënie, a ë tak nikògò nie òbchôdeje, że dôwô to ce sómé stratë! Radzëzna Lordów płacë cë nawetka za niszczenié całownëch żniwów!

- To nie je wôrt bëc dobrim gbùrã? – zapëtôł Jonatan, môrzcząc brëwie.

- Jidze le sobie blós zaszkòdzëc. Mój slëbny, w procëmnoscë do ti kreaturë, ni miôł w zwëkù pòdlizowac sã Radzëznie ë miôł zgrôw ùtczëwò òbrôbiac zemiã.

- Prawie! Ë nie przejimôł sã rocznëma kòntyngentama – zapërpòtôł chłop, spëchającë białkã ë ji sëna z gankù. Nikòmù nie ùńdze òpiérk Żëwnoscowi Pòlicëji. Nëże, biéta rut z mòji zemi!

Jonatan pòmógł białce zapakòwac czile nieòbéńdnëch rzeczów ë pòszlë dargą. Białka z knôpã pòmale òdchôdalë dò swòjégò dodomù. Na zôkrãce òdwrócëlë sã ë slédny rôz òbezdrzelë sã na zadbóną checz ë stodołë.

- Ë co terô z wama bãdze? – zapëtôł Jonatan.

- Nie móm dëtków na kùpòwanié drodżégò zjestkù – wzdichnãła – ale na szczãcé móm jesz krewnëch ë drëchów, co mògą nama pòmóc w biédze. Mògã téż dostac sã do gardu ë ùmòdlëwac Radzëznã Lordów ò pòmòc dlô mie ë Dawidka. Na gwës bë bëlë rôd z taczégò òbrócënkù sprawë – wëmërmòta gòrzkò. Wzã knôpka na rãkã, drëgą dwigające cãżczi paczétk. – Pój le Dawidkù.

Jonatan chwëcëł sã za brzëch – nie tëli, że béł głodny, le dlôtë, ze zrobiło mù sã lëchò.