Kronika ptôcha nacëgôcza

Tadżi: , , ,

Telefón zazwónił, czedë jô rëchtowôł w kùchni nudle. Jô gwizdôł ùwerturã do Rossiniégò Sroczi złodzéjczi w takt ti mùzyczi z radia FM. To idealnô mùzyka do rëchtowaniô nudlów.

Ùczëł jem zwónk telefónu ë przódë pòmëszlôł, że gò zjignorëjã. Nudle dochòdzëłë, a Claudio Abbado prawie w tim sztërkù doprowadzôł Londińską Symfòniczną Òrkestrã do mùzyczny perfekcëji. Kù reszce równak jô zmniészëł òdżéń, pòszedł do jizbë ë dwignął słëchùlkã. Mòże jô ùdbôł so, że zwóni chtëren z drëchów z wiadłã ò nowi robòce.

- Proszajã ò dzesãc minut – rzekł nieżdóno białczi głos.

Móm dosc dobrą pamiãc do głosów, ale tegò jô nie znôł.

- Przeproszajã, pòd jaczi numer wë zwónice? – pòczestno jô miôł so zapëtóné.

- Zwóniã do waji. Nót je mie le dzesãc minut. To sygnie, żebë më so dobrze dorozmielë – rzekła białka. Ji głos béł nisczi, mitczi, mało charakterny.

- Żebë më so dorozmielë?

- Jo. Zrozmielë co czëjema.

Jô wësënął sã w stronã dzwérzów ë zazdrzëł do kùchni. Nad grónkã z nudlema ùnoszeła sã ropa, a Abbado dali dirigòwôł Sroką złodzéjką.

- Przeproszajã waju, ale terôzkù rëchtujã nudle. Czë wë bë mòglë zazwónic pózdni?

- Nudle? – zapëta zrezygnowónô. – Wë rëchtujece nudle ò pół do jedenôsti reno?

- A co to waju òbchôdaje? Mògã so jesc, co chcã ë czedë chcã – móm rzekłé kąsk zmierzłi.

- Môce rëcht – òdrzekła białka sëchim, wëzbëtim wërazu tonã. Ji głos wiedno zmieniwôł sã pòd cëskã nômniészégò skòkù czëcégò. – Mòże bëc. Zazwóniã pózdni.

- Jesz jedno – jô rzekł chùtkò. – Jeżlë próbùjece mie co przedac, nick z tegò nie mdze, chòcbë jô nie wiém, kùli razów wë bãdzece zwónic. Jô jem terôzkù bezrobòtny ë nie stac mie na niżódné zakùpë.

- Wiém, wë so nie jisce.

- Co wë wiece?

- Że jesce bezrobòtny. Jô ò tim wiém. Tedë wë lepi chùtkò przerëchtujce ne wësokwôrtné nudle.

- A wë tak richtich to… – jô naczął, ale białka ju mia so rozłączoné, wtim ë bez ùrëchlëniô.

Jô stojôł tak, zdrząc na słëchùlkã, fùl czëców, jaczim jô ni mógł ùlżec. Wnetka równak jô przebôczëł so ò nudlach ë pòszedł do kùchni. Wëłączëł jem gaz ë òdlôł ne nudle na cedzak. Przez nen telefón bëłë kąsk za mitczi jak na al dente, ale mòżnô bëło je jesz ùrëtac.

Żebë më so dorozmielë?, jô mëszlôł jedzącë nudle. Abë më w dzesãc minut zrozmielë co czëjema? Jô tegò pòchwôcëc ni mógł, co ta białka chca mie rzec. Mòże to bél le szpôs. Abò jaczi nowi spòsób przedôwkù? Niewôżné. Nick mie to nie òbchôdajë.

Jô sôdł znôù na zófie ë próbòwôł zabrac sã do czëtaniô pòżëczony z biblioteczi romanë, ale co sztót zdrzôł jem na telefón, Mãczëła mie mëszl ò tim, ò co mògło jic ti białce, czedë òna gôda ò zrozmienim w dzesãc minut. Tak richtich to jak mòże zrozmiec sã w dzesãc minut? Na zaczątkù dokładno rzekła, że jidze ji ò dëcht dzesãc minut ë wëdôwa sã gwësnô tegò czasowégò ògreńczeniô, jaczé sóma sobie wëznôcza. Mòze bëc, że dzewiãc minut to za môło, a jdenôsce bë bëło za wiele. Tak jak je to w przëtrôfkù rëchtowaniô nudlów al dente.

Jô nie mógł dłëżi czëtac. W môl tegò jô ùdbôł so wëplatowac kòszle. Wiedno to robiã, czedë jem znerwòwóny. To stôry przëwëk. Dzélã robòtã na dwanôsce etapów, naczinając òd bùtnowi starnë kòlnérzka (1) a kùńcząc na lewi manszece (12). Réza je wiedno takô sama ë òdcëgóm so cëchò kòżdą etapã. Jinaczi nie wëszło bë fejn.

Jô wëplatowôł trzë kòszle, sprôwdzając czë nié mô wëgnieceń ë òdłożëł na wiészniczi. Czedë jô ju wëłączëł gładzëdło ë ùstawił je do schowë w przedjizbã razã z délã do platowaniô, mój môg zacht so rozwidnił.

Jô béł w dardze do kùchni pò bùska wòdë, czedë znowa zazwónił telefón. Jô namëszlëł sã òb sekùnda, le ùdbôł òdebrac. Eżlë to ta sama białka, rzeknã ji, że platëjã ë rozłãczã sã.

Tim razã to bëła Kumiko. Zédżer na scanie pòkôzëwôł pół do dwanôsti.

- Cëż je czëc? – zapëta.

- Wszëtkò fejn -  jô rzekł, czëjąc zelgã na zwãk głosu mòji białczi.

- Co robisz?

- Prawie terô móm skùńczoné platowanié.

- Co sã stało? – Jô wëczëł nótã napiãcô w ji głose. Òna wiedza co w mòjim przëtrôfkù òznôczô platowanié.

© Na kôrbionka je chrónionô ùsôdzkòwim prawã.

Przeczëtôj recenzëjã w BiblioNETka.pl