Wasta Żaba rëtô Tokio

Tadżi: , , ,

Pò przińdzenim nazôd z robòtë Katagiri nalôzł doma stolemné żabiskò. Czejbë òno stanãło na slédnëch nogach, rostu bë mia wicy jakno dwa métrë. Do tegò bëłô zasadłé. Katagiri, chtëren sóm miôł knap métr szescdzesąt ë béł zmiarti a drobny pòczëł so bléd tą impònérną sztaturą.

- Jô jem Żaba. Mòżecë mie tak zwac – rzekło żabiskò zwãcznym, chłopsczim głosã.

Katagiri zamôłkł. Òtemkł flabã ë stojôł w progù jakno òbrócony w kam.

- Nie mùszicë so mie lãkac. Nie zrobiã waju nick biésatégò. Wlezcë ë zasztëkôjce dzwérze – rzekł Żaba.

Katagiri stojôł dali w progù, w prawi rãce trzëmając aktownik z dokùmentama z robòtë, a w lewi papiérową taszã z supermarktu, w chtërny bëła zelenizna a téż losos w bùsce. Nie mógł so zrëszëc.

- Nëże, wasto Katagiri, chùtkò zasztëkôjcë dzwérze ë zebùjcë bótë.

Na zwãk swòjegò nôzwëstka Katagiri kù reszce przëszedł do se. Pòsłëszno zamknął dzwérze, pòstawił taszã z zakùpama na pòdłodze a wcyg trzëmając aktownik pòd pôchą zebùł bótë. Sôdł na pòkôzónym bez Żabã stółkù przë kùchnowim stole.

- Baro przeproszôjã, że jô pòzwôlëł so wlezc do mieszkania pòd waji niebëcym. Na gwës móce so mie zlãkniãti. Leno jô nie miôł jinszegò wińdzeniô. Mòże wë so napijecë harbata? Móm zagòtowóné wòdã, spòdzéwając sã, że gwësno niedołgò mdzecë nazôd.

Katagiri dali scëskôł pòd pôchą aktownik. To choba jaczis szpôs? Chtos przeòblôkł sã ë robi so ze mie kepczi. Równak nalewający wôr z kòcelnika ë nócący cos pòd nosã Żaba prowadzëł sã jakno prôwdzëwé żabiszcze. Pòstawił jedną szôlkã przed Katagirim, a drëgą przed sobą.

- Jescë wë ju kąsk spòkójniészi? – zapëtôł, pòpijając harbatã.

Katagiri wcyg nie mógł wëstãkac słowa.

- Jô bë miôł so z waju wczasni ùgôdac – rzekł Żaba. – Zdôjã so z tegò sprôwã. Kòżdi bë so ùrzasł, czejbë pò przińdzenim nazôd nalôzł doma wiôlgą żabã. Leno móm do waju baro wôżną ë nëkòwną sprawã, téj proszã mie wëbôczëc to nańdzenié.

- Sprawã? – darzëło so w kùńcu wëdukac Katagiriemù.

- Jo, wasto. Doch nie mając niżódny sprawë, jô bë nie nachòdzëł bez pòzwòleniô do mieszkania nieznóny òsobë. Jô nié jem jaż taczi sëri.

- Czë ta sprawa je sparłãczonô z mòją robòtą?

- Ë jo, ë nié – rzekł Żaba, przedżibając głowã. – Ë jo, ë nié.

Mùszã bëc spòkòjny, mëszlôł Katagiri. – Czë mògã zakùrzëc?

- Rozmieje sã – òdpòwiedzôł Żaba ùsmiéwając sã. – Doch jescë ù se! Nie mùszicë so mie pëtac ò pòzwòlenié. Proszã so kùrzëc ë pic, czedë blós môcë lëgòtã. Jô sóm nie kùrzã, leno nigdë jô bë nie mógł zabraniac kòmù kùrzeniô w jegò dodomù.

Katagiri wëjimnął cygaretã z czészeni mańtla ë zapôlëł sztrëchólkã. Czedë przëtëknął ją do cygaretë, dozdrzëł, że dërgòce mù rãka. Sedzący naprocëm Żaba wzérôł na jegò dzejania z wiôlgą zajimnotą.

- Czë przëpôdkã nie jescë sparłãczeni z jaką mafią? – namëszlëł sã zapëtac Katagiri.

- Cha, cha, cha – ùsmiôł so Żaba. Béł to głosny, wiesołi smiéch. Klepnął sã w kòlano plechòwą rãką. – Wejle, cëż za bëlny szpôs! Nawetka bôcząc, że dzysô drãgò ò wëùczonëch robòtników, jakô mafia zajimnãła bë żabã? Kò doch bë zrobiła sã smiéchòwisczã.

- Jeżlë wë môcë do mie przëszłi w sprawie negòcjowaniégò lëżnoscë òddaniô pòżëcczi, nick to nie dô – rzekł dzyrzkò Katagiri. – Jô sóm nie móm prawa brac sã do rozsądzënkù. Pòdpòrządkòwòjã sã blós rozsądzënkom z górë ë wëkònëjã nôkôzë. Téj do niczegò so wama nie przëdóm.

- Wejle, wasto Katagiri – òdrzekł Żaba, dwigając òstrzéżno pôlc. – Jô nie przëszedł tuwò w sprawie taczi drobnotë. Wiém, że jescë asystentã czerownika partu pòżëczków w òddzélu bankù Tokyo Security Trust w Shinjuku. Le mòjô sprawa nié mô niżódnegò sparłãczeniô ze spłôtkã dłëgów. Jô tuwò przëszedł, abë ùrëtac Tokio przed zniszczenim.

Katagiri rozezdrzôł sã wkół. Mòże je òbiektã fejn zòrganizowónegò le głupiegò szpôsu? Mòże chtos krãcë krëjamną kamérą? Leno nigdze ji nie dozdrzôł. W niewiôldżim mieszkaniu nie bëło so téż dze zatacëc.

- Nikògò króma naju tuwò nié mô. Gwësno wë mëslecë, że jô jem w głowã zaszłi? Abò że to snicé na jawie. Le jô nie jem òbarchniałi, a to nie je spik na jawie. To niezwëkòwò pòwôżnô sprawa.

- Wasto Żabò – naczãł Katagiri.

- Żabò – pòprawił Żaba, znowa dwigając pôlc.

- Żabò – pòprôwił sã Katagiri. – Nie jidze ò to, że jô waju nie dowiérzam. Prosto jesz nie rozeznôwóm sã w ti całi leżnosce. Nie mògã zrozmiec co sã tuwò terô dzejô. Czë mògã zadac czile pëtaniów?

- Jo, jo – òdrzekł Żaba. – Nawzôjne zrozmienié je baro wôżne. Niechterni òbstają, że zrozmienié to blós sëma wszëtczéch lëchòrozmieniów. Mëszlã, ze to baro czekawi pùnkt widzenô, leno, bòdôj, w ternym sztërkù czas nie pòzwôlô nama na lùbny gôdczi ë digresëjë. Nôlepi mdze, czej darzë so nama przińc na môlu do sómégò dërżénia. Dlôtë proszã pëtac, kùli so tegò żëczëcë.

- Wë jescë prôwdzëwim żabiszczã, jo?

- Në jo, jakno sómi widzycë, jô jem prôwdzëwim żabiszczã. Nie jem metaforą, cëtatã, dekònstrukcëją, próbką czë czim równo skòmplikòwónëm. Jem aùtentikòwim żabiszczã. Mòże zachrochòtac?

Dwignął głowã a jegò szëja dërno sã zrëszëła. Rozlegnął sã ògłëszny zwãk: “Chre, chre, chre. Chre, chre, chre”. Wiszący na scanie òbrôzk zadërgòtôł a przekrzéwił so.

- Rozmiã – rzekł chùtkò Katagiri. Mieszkôł w jaczim le blokù ò cenczich scanach. – Sygnie. Pò prôwdze jescë jawerną żabą.

- Mòże téż rzec, że jem sëmą wszëtczich żabów. Le nawetka to nie zmieniwô faktu, że jem żabą. Kòżdi, chto temù zapiérô, je òchëbnym łżélcã. Rozetrã gò na na proch!

Katagiri cziwnął głową. Chcąc sã ùskpòkòjic, pòdniósł szôlkã ë wëpił szlëber harbatë. – Môcë rzekłi, że chcecë ùretac Tokio przed zniszczenim, je to prôwda?

- Jo, tak móm rzekłé.

- Ò jaczi ôrt zniszczeniô jidze?

- Ò dërgòt zemi. – òdrzekł Żaba czësto pòwôżno.

Katagiri zdrzôł na niegò z òtemkłą flabą. Żaba zamôłknął na dłëgszi sztërk. Zdrzele na se nazwôjno. Pózdni Żaba zagôdôł: – Ò barô, barô wiôldżi dërgòt zemi. Bãdze w Tokio òsmenastégò gromicznika kòl pół do dzewiąti reno. Czëlë za trzë dni. Gwesno bãdze nawetka wikszi nigle dërgòt zemi w Kobe w slédnym miesącu. Mòże sã spòdzac kòl półtorasta tësąców smiertelnëch òfiarów. W pòrénszim szczice zdżinie tësącë lëdzy. Wëszinowóné banë, pòprzewrôcóny aùtobùsë ë aùtołë, karambòle… Zniszczony aùtostradë, zawalony tunele metra, banë spôdający z wiaduktów, wëbùchë cysternów. Bùdinczi zmienią sã w kòpicë gruzu ë przewalą lëdzy. Wszãdze wëbùchną òdżinë. Dardżi òstaną zniszczony, bòlëcowi ë ògniażowi aùtoła stóną sã bezùżëtne. Lëdze bãdą ùmierale bez nôdzeji na retënk. Zdżinie półtorasta tësąców òsób. Czësté piekło. Wszësce na nowò dorozmią so, jakno niebezpiéczne są wiôldżé gardowi ùrmë. – Żaba letkò pòtrzisł głową. – Epicentróm naleze so kòle Ùrzãdu Òbéńdë Shinjuku. To mdze tak zwóny wertikalny dërgòt.

- Kòle Ùrzãdu Òbéńdë Shinjuku?

- Dokładno wzyc, prawie pòd òddzélã bankù Tokyo Security Trust w Shinjuku.

Zapôdłô cãżkò cësza.

- A wë próbùjecë zascygnąc nen dërgòt zemi?

- Jo, prawie ò to jidze – zgòdzëł so Żaba. – Zéńdzema razã pòd zemiã pòd òddzélã bankù Tokyo Security Trust w Shinjuku ë bãdzemë biôtkòwac z Wãdzëbòkã.

© Na kôrbionka je chrónionô ùsôdzkòwim prawã.

Przeczëtôj recenzëjã w BiblioNETka.pl