Mònarcha Absynt

Tadżi: , ,

Andraszk mô pòkój szos wëżi. Przëchòdają do niegò wëtrzëszcziwac òczë na ògrodë. Òd niegò je lepszi widzënk. Na òknowinkù ma jarała hasz blós pò to, bë nasmiac sã – ë ma smiała sã do òstatka. Jô zamëkała sã w malińczich szafkach ë chachòtała z nëch cemnotów, co bùszniłë sã z kòżdi starnë. Bòsczi szpôs. Nawetka Bóg mùszôł sã smiac, czedë zdrzôł na naju. Jegò téż ma bë zjarała, le ma nie wiedzała jak. Jak zjarac Najégò Pana? Całi pòkój fùl béł òd dimù, ma wëpùszczała gò pózdni òknã w niebò. Dokądka pòlécôł, nie wiém… Ma żdôła całowną noc, żebë ùczëc Bòga, jak skrãcô sã ze smiéchù. Le to blós ma chachòtała… Bóg môłczëł. Wcyg môłczë. Jakbë nie wiedzôł, że lëdze rozmią gôdac.

- Wiész, to je dzëwné. Më… jeżlë cpùnów bãdã zwôł nama… Téj jointë dôwają nama tëli, że jesmë ò całą cywilizacëjã dali jakno chto jinszi. Całowną cywilizacëjã. Abò téż dwie. Në to je równo. To nama pòkazëje dargã w głãbiã ë zgwësniwô, czë to dichaniém, czë maklënkã, czë zwãkã, czim to wszëtkò je. A to nié mô òrądzu. Ni mô sensu. To je jakno zbalrowónô séc. Më… téj jak naju bãdã zwôł nama… Në téj më wiémë… Më szczómë na roztrząsanié lëdzczich charakterów. Tim zajimają sã jiny. Le më wiémë, że charakterë jawerno są jakno drëmel, co zaczapi prôwdzëwé bëcé. Nie lëdze, le jeden człowiek to je. Jedna dëszka… Chùjowizna stojącô nad tima wszëtczima zmiartima gùsłama ò charakterach. Nawetka to nie jedno bëcé… le Bóg. Ale téż nié. Zwëczajno gówno… To wiôldżé lëdzczé gówno… To je to prawidło. Chto je znô? Nicht. Nawetka nen, co to mô wëmësloné… Bò nôwëższim prawidłã je to, w jaczim niżódnégò prawidła nié mô. Ë më to wiémë… To nama mô rzekłi hasz. Pòkazôł nama to. Wicy wiémë jakno òni. A że nama to wsadzë żëcé do trëmë?… Ë co z tim? Co z tegò, w rzëcy móm to! Bò jak pò smiercë nié mô niczegò… to ë tak nick nama z tegò prawidła nie przińdze, doch nié? Doch jo. Nót je przéńc na bùddizm. Òni henë mają nëch żëców wicy. Wëjarôsz jedno, a pózdni jesz ze dwa… Leno w tim czwiôrtim naczinôsz rakòwanié, żebë kù reszce dóńc do ti nirwanë. Ë masz trzë żëca darmôk… Jô òstajã bùddistą…

Filozofa z nigò nié béł, le richtich miôł w to weszłi – nôwarcëł sã na bùddizm. Czasã mie ùczëł ë zgwësniwôł, co ë dlôcz, a nawetka jak, a wiedno dòchòdôł do dbë, że to wszëtkò to jedno wiôldżé gówno. Pózdni nawetka zaszedł tak dalek, że naszczôł na nen całi bùddizm ë richtich naczął to wiôldżé gówno wëznôwac. Wëznawôł Wiôldżé Gówno. Bez wiôldżé W a jesz wikszé G. Ë nicht sã z niegò nie smiôł, bò kòżderny wiedzôł, że tak richtich to òn mô prôwdã. Że le to co mô sens, to scwierdzenié, że wszëtkò to jedno wiôldżé gówno… resztczi wszëtczégò. Gwësno człowiek nôbarżi je niedowinny czedë srô.

Jô sedza na ùsôdkù a żdôła. Jô wcësnãła w se tëli przeczëszczającëch strzodków, kùli le sã dôło. Miałë nazcąc dzejanié a jaką gòdzënã, mòże pół. Jedine, czegò jô sã spòdzëła pò ti całi sprawë, to niedowinnosc. Że normalno wëcësnã z se to całé swiniarstwò, ò jaczim jô mia narô mątny pòchwôt, jak richtich je zbrzëgłi. Czegò jô chca sã pòzbëc? Jebaniô? Nié. Kòksu? Dobri Bòże, blós nié to! Bëc jak jini. Srac a wiedzec, że sróm. Że normalno mùszã ë że je to mòjé prawò, jak kòżdernégò jinegò człowieka. Że na ùsôdkù wszëtcë jesmë równi. Przed Bògã a przed najima zaòstałoscama… To jô chca sobie ùdôkazac, to jô chca sobie ùswiądnic, bò czedes jô bë sã na to wëpiãła. Dosłowno ë lëterno. Nie rozmiã, jak wëzdrzi mòment taczi pòùczënë. Krëwia leca ze mie strëgama. Z òbu dzurów. Jô mia krãpë, co nie pòzwalałë mie òddichac. Kù reszce mòjé cało naczãło wëzbëwac sã jaczi materëji… Ë znikądka zasłużony nirwanë… Ë dze na wiôlgô prôwda, Andraszu? Pózdni jô przëbôczëła so, że ju nawetka nie pamiãtóm, czedë slédny raz jô jôdła… Mést mô wëcekłé ze mie chemiô, nen Andraszowi bùddizm ë dba, że wszëtkò je do lëftu… Ë nen całi mój ùsôdzkòwi epizod ë nôdzeja, że sã kù reszce wëzwòlã z nëch wszëtczich toksikòwëch gównów, téż bëłë gówno wôrt… Gówno bez wiôldżé G.

Czasã dôwô mie do mësleniô, dokądka to wszëtkò prowôdzë. Do czegò Abynt czérëje ë jak to zjiscë. Jak naju wszëtczich zabije. Nie mòżemë żëc dze jindzy. Mùszimë tëpnąc tuwò. Nie wiém dlôcz mie so tak wëdôwô. Czejbë tak nie brło, to całowna naja spòlëzna bë bëła niepòtrzébnô, zbëtnô. Bez sensu. Dlôczë robiã tak dzywné rzeczë? Ë dlôczë wszëtcë tak tuwò robią? Bò tak robiã ë bò wszëtcë tak robią. Jinaczi nie rozmiã òdkôzac. Ë òdkôzëwac nie mdã. Òdpòwiescë są nick niewôrté. Barżi biorą nazôd òd człowieka, nigle cos dôwają.