***
W sobie samim jak wąż sã krëjã,
I wkół sebie jak blusz sã wijã,
Pòdnôszóm sã nad sobą,
Sebie chcã, jô w sebie lecã,
Skrzidłama cemnyma łopòcã
Rozcygnionyma nad wòdama…
I jak ùrzasłi òrzeł, co nazôd
Przeszedł, jak nie nalôzł gniôzda,
Chtërno spadło w przepadniô,
Òmëjã sã łiskã ògniã
I, zaklinającë cãżczi grom,
Zniknã w zëmny blónie.
***
Tuwò brzëdczé kùńtorë
W gãstą skôczą trôwã.
Jeżlë bë nié smierc, to nigdë
Jô nie dowiedzôł bë sã, że żëjã.
Nigdë mną sã nie przëjimało
Zemsczé żëcé, bëlnota,
A òna wiedzała jak przëbôczëc,
Chto jô jem i czim je mòje snienié.
***
Wej niebò, niebò, të mdzesz mie sã sniło!
Nie je mòżebné, żebë të czësto òslepło,
I dzéń sã spôlił, jak biôła kôrtka:
Kąsynuszk dimù i pòpiołu përznã!
Aùtopòrtret
We wzniesenim głowë ùskrzidlonô
Ceniô, ale môrli sã sëknia;
W zamknienim òczów, w pòkù rãców
Krëjamnosc niezrechòwónô rësznotë.
Tak tej kòmù latac i spiewac
I słowów płomné kòwalstwò,
Żebë wrodzoną nieszëkòwnotã
Wrodzonym ritmã dobëc!