Wiérztë

Tadżi: , , ,

***

W sobie samim jak wąż sã krëjã,

I wkół sebie jak blusz sã wijã,

Pòdnôszóm sã nad sobą,

Sebie chcã, jô w sebie lecã,

Skrzidłama cemnyma łopòcã

Rozcygnionyma nad wòdama…

I jak ùrzasłi òrzeł, co nazôd

Przeszedł, jak nie nalôzł gniôzda,

Chtërno spadło w przepadniô,

Òmëjã sã łiskã ògniã

I, zaklinającë cãżczi grom,

Zniknã w zëmny blónie.

***

Tuwò brzëdczé kùńtorë

W gãstą skôczą trôwã.

Jeżlë bë nié smierc, to nigdë

Jô nie dowiedzôł bë sã, że żëjã.

Nigdë mną sã nie przëjimało

Zemsczé żëcé, bëlnota,

A òna wiedzała jak przëbôczëc,

Chto jô jem i czim je mòje snienié.

***

Wej niebò, niebò, të mdzesz mie sã sniło!

Nie je mòżebné, żebë të czësto òslepło,

I dzéń sã spôlił, jak biôła kôrtka:

Kąsynuszk dimù i pòpiołu përznã!

Aùtopòrtret

We wzniesenim głowë ùskrzidlonô

Ceniô, ale môrli sã sëknia;

W zamknienim òczów, w pòkù rãców

Krëjamnosc niezrechòwónô rësznotë.

Tak tej kòmù latac i spiewac

I słowów płomné kòwalstwò,

Żebë wrodzoną nieszëkòwnotã

Wrodzonym ritmã dobëc!