Alibi dzecka

Tadżi: , ,

- Mëmkò – rzekł môłi Serge bùdząc sã – dzysô w nocë przëszedł jaczis wasta ë napiszkôł na mòje łóżkò.
Mëmka môłegò Serge’a ùsmiechnãła sã pòblażlëwié.
- To nie je dobrze – rzekła zwëczajno – nie robi tegò wicy.
Rzekła ò tim chłopù ë dwòje ùsmialë sã serdeczno. Równak jak nôslednégò pòrénkù historëjô sã pòwtórzëła, nôczãle miec stracha. Môłi Serge bëł òsem a pół rokù stôri. Ju dôwno mù sã to nie dzało.
- Witro, jak sã to jesz rôz pòkôże, wëzmiemë gò do doktóra.
Doktór òbsłëchôł dzeckò, wzył gò spritno na spëtczi, pò czëm stwierdzëł:
- Mùszôł mù chto jaką psotã zrobic ë knôpk na nen ôrt mscë sã terô pòdswiądno.
W skùtkù tegò starszi môłegò Serge’a dostôlë tak wilôdżé czëcé winë, że nie dôlë radë nick òdmówic dzecuszkù, jaczé nimò ti nadzwëkòwi leżnoscë piszkôło dali kôżdi nocë w łóżkò.
Dzeckò pòwtôrzało dali ùparto:
- W nocë przëszedł jaczis wasta ë napiszkôł na mòje łóżkò.
Starszi sã ju nie smiôlë. Bëło nót dzejac.
Tatk ë mëmka zatacëlë sã za szafą, bë dozerac spikù jedinczegò syna. Ò trzeci reno jakôs sztatura pòkôzała sã przë łóżeczkù. Za sztërk szło ju ùczëc pòmión wòdopriskù. Pòzdze zwãk ùstôł a sztatura òddalëła sã z wòlna, jakbë z żôlã. Bëł to człowiek wësoczégò rostu. W òdłómkù sekùndë parmiń miesąca òswiécëł mù skarń, zarô pò tëm człowiek zniknął.
- Znajesz të gò? – spëtała sã mëmka.
- Jo – rzekł tatk zdëszonym głosã. – To je òn. Mój czérownik dzélu.
- Wiész co terô mùszisz zrobic? Òn téż mô môłegò knôpa. To je dwa kroczi stądka.
Niebòrôk krãcëł ë szãtolëł sã.
- Nie chce mie sã mòjô lubò, przësygóm ce, że ju bë rad tam pòszedł, le mie sã nie chce.
-Wëdiwô mie sã, że w kùchni je jesz përzna piwa. Pòj sa, wëpijesz szklónkã. To dodô ce dzyrskòscë.


© Na kôrbionka je chrónionô ùsôdzkòwim prawã.
dolmaczënk: Mark Kwidzińsczi

Przeczëtôj recenzëjã w biblioNETka.pl