Wiérztë ò dzecach ë dlô dzeci

Tadżi: , ,

Jiwer dzecka

Co dzéń jô witajã szkòlową chëcz
Z ksążkama pòd pôchą jak kôże zwëcz.
Szkólny, czej pòcznie mie pëtac,
Rechòwac, pisac ë czëtac,
Wszëtkò jô mògã, le gadac
Ë z dzejów pòlsczich òpòwiadac
Drãgò, a czemù? Jô nie wiém.
Le co mie dzywno – jô pòwiém:
Szkólny nóm wszëtkò rozpòwiôdô,
Le mòwë naj’ nie wëkłôdô -
Gwës nie je ze zemi naszi,
Co òn tak dzëwò pòlaszi.
Co dzéń jô witajã szkòłową chëcz,
Nié naszëznë ùczą – stôrô to zwëcz.

Rok stari

Dalekò, dalek mùszã jô stari
Òd waji w cemnicã wieczną jic.
Łoni jesz młodi, dzys włos mój szari,
Mùszã, ach mùszã terôzkù jic.
Żegnajã, żegnóm waji na wiedno,
Dôjta mie w rãkã wanożny czij!
Òd waji jidã dzysô na wiedno,
Nie przińdã nijak, nijak wicy.
Łońsczégò rokù żegnasta brata,
Dzysô ju na mie przëchôdô czas.
Chiże, ach chiże miną te lata,
Chwilka le jedna – nie bãdze nas.
Żegnajã, żegnóm waji na wiedno,
Dôjta mie w rãkã wanożny czij!
Òd waji jidã dzysô na wiedno,
Nie przińdã nijak, nijak wicy.
Łoni jem przëszedł, dzysô jic mùszã
Dalekò kãdës w nieznóną dôl,
Serca ze stôlë dzysô jô krëszã.
Starégò rokù wszëtczim je zôl.
Żegnajã, żegnóm waji na wiedno,
Dôjta mie w rãkã wanożny czij!
Òd waji jidã dzysô na wiedno,
Nie przińdã nijak, nijak wicy.

Kątór ë żabë (bôjka)

Kątór, co w kątach sã tacy ë w kale tôrzô,
Hewò tak naszim biédnym żabóm òdgrôżô:
Cëz to są za nëczi?
Głupé żabié zwëczi!
Rzechòtanié taczé,
Krãpie we mie flaczi
Ë mie bënë deszi.
Kątór waji zrëszi!
Waji zabié pëszczi bądą wnet zatkóné
Ò to bądze òd dzys dbóné!
Głupé żabë trzëmac flabë!

Ale żabë nick nie rzekłë -
Chùtuszkò do wòdë skòkłë.

Òrzech (bôjka)

Dwùch knôpów, co ze szkòłë szło,
Òrzecha na drodze nalazło.
To je mój, jiżem gò ùzdrzôl rëchli!
Nié, to mój, bòm gò pòdniósł chùtczi!
Tak pòczął sã sztrid,
Wtim nadeszedł Żid:
- Dôjta le sa
Te òrzecha!
Przegrizł, a kôżdémù
pół skòrëpë dôł,
A jądro – za mądri sąd – sóm òtrzimôł.