Wszelejaczé wiérztë

Tadżi: ,

Chto…

Chto bëlnym chce Kaszëbą bëc,
Ten mùszi pò kaszëbskù czëc,
Kaszëbską krew, w swich żëłach miec
Ë òkã dëszë mùszi zdrzec
Na biédny krôj, co w zmòrnym snie
Ju sétmë dłudżich wieków je.

Chto bëlnym chce Kaszëbą bëc,
Ten mùszi pò kaszëbskù tczëc
Swójsczi zwëk ë swójsczi strój,
Swójsczi głos ë piesni trój,
Swójsczi wësziw, swójsczi tuńc
Ë naj’ znak, naj’ czôrny juńc.

Chto bëlnym chce Kaszëbą bëc,
Ten mùszi pò kaszëbskù żëc
Ë mòcną wiarã mùszi miec
Ë taczé słowa do se rzec:
Brat za bratã mdzemë stac,
Kaszëbskô mùszi z grobù wstac!

Òckł sã Grif

Òckł sã Grif ten duch wòlnotë,
Co przez dłudżé wieczi spôł,
Wzniósł sã wësok ë z redotë
Na kaszëbsczi lud swój zdrzôł,
Bò Kaszëbi sã ti dbë,
Że za swim bë w piekło szlë.

Chcesz të wëczëc Grifa tónë,
Biôj na sztrąd ë dëchã swim,
Tarn dze dzëczé gònią blónë,
Tam w krëjamny wczuj sã szum.
Z niegò chwat ë sëłë bierz,
Westrzód słabëch bratów szerz!

Biôj dze swiôdcë są przeszłotë,
Tam na Swiãtopełka grób,
Tam sã nabierz zéw wòlnotë
Ë przësëgã taką złóż:
Sprawë swiãté jakno Wë
Bronic wiedno bądzemë!

Marsz Zrzeszińców

Hej, Kaszëbi to jidą;
Zrzeszińców krok ë strój!
Ë tak za krôj swój pùdą.
Ò wòlã dëcha w bój.

A stanica nad nama
A na ni Czôrny Grif.
Ë póczi je nad nama,
To Kaszëbskô mdze żiw.

Me jesmë jak ze skałë,
Chòc piorën ë grzëmòt
So brzątwi mòrsczé wałë
Ë procem nas bë szedł.

A stanica nad nama
A na ni Czôrny Grif.
Ë póczi je nad nama,
To Kaszëbskô mdze żiw.

Ë chùtczi w rëjnë pùdze
Calëchny mëri swiat,
A niglë zamrzą dudze
Ò Wendach ë nasz chwat

A stanica nad nama
A na ni Czôrny Grif.
Ë póczi je nad nama,
To Kaszëbskô mdze żiw.

Jak Kaszëbskô…

Jak Kaszëbskô wiôlgô je
Ze sobą. sã rozmieje,
Jedny mòwë, jedny mëslë,
Na dëje dzys stôrë przëszlë.

Że jak długò stoji swiat
Jeden drëdżémù je brat.

A òd bëlacczégò sztrądu
Jaż do Gòchów w płnie lądu
Ë òd Gduńska do Słowińc
Splôtiwô nasz swójsczi wińc

Cela 17

Sztërë le scanë widzã wkół,
Pòlecã, prëczã stółk ë stół.
Sóm le jem a jednak nas dwùch
-Jô, pòjmańc ë wòlny mój duch.

Sedzã na prëczë, w krôtë zdrzã
Ë mëszlã so dëcht co le chcã
Ë mëszlã so: Bôczëta wa,
Wa téż tak pòd carama mia!

Car wama kôzôł w sôdzach gnic,
Le ni mógł wama dëcha wzyc.
Wiéta dobrze dze car dzys je
- Nie wiémë nicht, co jesz nas żdże…

Pôcérz

Zabëto òjców chwôłë czas,
Zabëto dzyrzczich wòjów czënë,
Zabëto ë zaklãto nas
W zgardzeniô grób – za nasze winë.

Ach, Bòże – Òjcze nasz!
Wezdrzë na kaszëbsczi lud,
Òbùdz ducha, ùczëń cud
A winë nasze zmaż!

Pòd wroga grãdzym jarzmã, më
Ni mòglë mëslëc ò wòlnoscë;
Z zatrëtim duchã w grób më szlë,
Czej òstôł spiéw; ten spiéw przeszłoscë

Ach, Bòże – Òjcze nasz!
Wezdrzë na kaszëbsczi lud,
Òbùdz ducha, ùczëń cud
A winë nasze zmaż!

Nad grobã dzys kaszëbsczi lud
Sóm sobie cemny grób òtmikô.
Bò mòwë òjców je mù wstid
Przed jejich głosã so ùcékô.

Ach, Bòże – Òjcze nasz!
Wezdrzë na kaszëbsczi lud,
Òbùdz ducha, ùczëń cud
A winë nasze zmaż!

Ach Bòże – Òjcze, òtrzë łzë
Ë zmiłuj sã nad Twòjim lëdã;
Łaskawim òkã na nas zdrzë
A wnet Kaszëbskô wstónie cëdã.

Ach, Bòże – Òjcze nasz!
Wezdrzë na kaszëbsczi lud,
Òbùdz ducha, ùczëń cud
A winë nasze zmaż!