Kòza i jeż

Tadżi: ,

Jeden chłop miôł kòzã. Póczi òna mù mlekò dôwała, to òn jã chòwôł i zanoszôł ji jarmùż, jak òna sã zestarzała, tej òn pòstanowił jã zaszlachtowac. Wiãc wzął nóż i ji gardło przerżnął i zaczął jã òbdzérac. Ledwò jã ale na pół òbdôrł, to kòza òżëła i ùcekła precz, bò òn ji miôł gardło lechò przerżniãté.

Kòza ùcekła jaż do lasa i tam wpadła w wilczą jamã i sã schòwała.

Jak wilk przeszedł dodóm, tej kòza nie wpùscëła gò, le nadstawiła rodżi i rzekła:

Jô jem kòza rogatô
Òd pół chrzebta òbdzartô
Móm sztërë szperë
Piąti knyp
Chto tu przińdze, tegò chrip!

Tak wilk sã srodze werzasł i ni mógł dodóm wlézc. Pòszedł wiãc dali, srodze zasmùcony i kù reszce natrafił na lesa. Ten sã gò pëtôł.

- Cëż tã tak smùtno jidzesz, jakbës ni miôł żódnégò doma?

Tak wilk òdrzekł:

- Të môsz też prôwdã! Ni móm żódnégò doma. Bò w mòjã jamã wlazło jaczés straszëdło, a czej jem chcôł wlézc, nastawiło rodżi i rzekło:

Jô jem kòza rogatô
Òd pół chrzebta òbdzartô
Móm sztërë szperë
Piąti knyp
Chto tu przińdze, tegò chrip!

Tak lis rzekł, żebë chcôł rôd to straszëdło widzec, wiãc szlë razã do wikòwi jakmë. Jak ale òzdrzôł kòzã z rogùma w jamie, tej lis wzãł sã i ùcekł precz.

Tak wilk znowa szedł smùtny precz, jaż natrafił jeża. Tëmù òn swòją biédã òpòwiôdôł i mù sã jiscëł.

Tak jeż rzekł:

- Jô ce to straszëdło z jamë wëpòrajã, ale za darmò jô tegò nie ùczëniã. Tak wilk mù òbiecôł wszëtkò, co bë żądôł, żebë le mù pòmógł do swòji jamë. I szlë tej razã.

Jak doszlë, tej kòza znôù nastawiła rodżi i rzekła:

Jô jem kòza rogatô
Òd pół chrzebta òbdzartô
Móm sztërë szperë
Piąti knyp
Chto tu przińdze, tegò chrip!

Ale jeż le òdrzekł:

Jô jem jeż,
Jô kòlã też!

I z tim sã w durã wkùlnął i zaczął kòzã kłóc, jaż ùcekła.

Taczi małi chłopë, bële òstri, są nôlepszi, ti dużi łomòczë są do niczegò.