Przëpòwiôstczi

Tadżi: ,

Szpôrownosc

Cynka z Krãgówczi miôł sëna kòla wojska w Gduńskù przë atalerëji. Władk , niebòrôk, na Gòdë nie dostôł ùrlopù. Jegò starszi chcëlë mù pacziét posłac. Mëmka wpakòwa taką dëcht òbmiérną paczkã gòdowëch darënków: stréfle, fuslapë, chleba, masło… Ten stôri z nią szedł sóm na pòcztã do Krokòwë, brifce òn jã nie chcôł pòwierzëc : “Tëmi latami nikòmù nie darwô wierzëc”. Za pòsłanié fedrowalë dwa òsmôczi. Jemù to sã baro drogò widzało, ale òstãpic nic nie chcôł, chòc òn hańdlowôł jak trzë dzéwczi: “Tej jô jesz nie jem gwësni, że òn gò dostónie”. Wzął pacziét pòd pazëchã a szedł do Pùcka, to blëżi Gduńska leżi, tã – rechòwôł òn – mdze tuńszé pòrto. Ale na jegò zdzëwienié bëł pòcztowi dëcht niewësromóny a żądôł téż dwa òsmôczi.
- Co, w Krokòwie òni chcelë miec piãc dëtków, a terô jô jem bezmała trzë mile szłi, a wa chceta téż tëli?! To nie pòchôdô z richtich sprawami!
Ale ë ten pòcztowi nie dôł so nic gadac, a òbstojôł nôparce na swojim. Tej òn wzął pacziét nazôd, a szedł to sétmë mil do Gduńska piechti:
- Terô jô doch so przekonôł, że Władk tã gwiôzdkã dostôł!

Król a kòwôl

Jednégò dnia zajachôł król przed kùzniã:
- Bòże pòmagôj, méstrze!
Kòwôl nié wieldżi, ale zasadłi, zerwôł swojã kapùcã:
- Bóg zapłac, Królewskô Mòsc!
Spiesził do króla w szórcu skórzanym, młotkã w rãce, na kòrkach.
Król dërno:
- Mój òdżier zgùbił pòdkòwã, zrób nową, ale mòcną a cwiardą, a pòdbij jã!
Méster òd nôlepszi stôlë żelazo wëkùł, kòpëto wëczëszcził a chcôł pòdkòwã pòdkùc. Król:
- Daj sa!
Wzął pòdkòwë w rãkã, sklészcził pôlce a zdżiął jã jak witkã wierzbòwą, rzucył te sztëczczi kòwôlowi przed nodżi:
- Twoje pòdkòwë nie są nick wôrt, zrôb drëdżié, lepszé!
Kòwôl wëkùł drëdżié a pòdsadzył, przëkùł a król mù pòdôł cwiardi talôr. Méster gò wzął, sklészcził szczépkami, zgnjótł jak papã, rzucył tã skòrëpã na kòwadło:
- Mòje pòdkòwë są dëcht tëli wôrt jak Waszi Królewsczi Mòscë talôr!
Tak ë król swëgò méstra nalôzł.