Ò trzech bratach

Tadżi: ,

Béł rôz król, co miôł le jedną córkã; ë òn wëdôł to echò, że chtobë taczi òkrãt zbùdowôł, cobë mógł jic pò kraju ë pò mòrzu, temù bë dôł swòją córkã.
Téj béł téż chłop, co miôł trzech sënów, dwùch mądrëch a jednégò głupégò. Ni dwaji wiedno sã smielë z tegò głupégò ë nie chcelë jegò nigdë ze sobą wyc. Tak ë tą razą nie rzeklë òni nick temù głupémù. Le sã zawzãlë do robòtë.
Czej òni ju bëlë przë ti robòce, przechôdôł kòl nich starëszk ë rzekł: “Bòże pòmagôj, sënowie!” Na co òni òdpòwiedzelë: “Bóg zaplac!”. Ten dzôdk chcôł jesz dali gadac ë rzekł: “Dôjta zażëc tobaczi!” Na co òni krótkò bez òbezdrzeniô sã òdrzeklë: “Ma ni mómë czasë” Tej òn przë òdchòdzenim rzekł: “To mdze, co wa zrobita, czësto swinsczé kòrëtkò, a królewsczi córczi wa nie dostónieta!”
Ë tak téż bëło.
Timczasã jednak sã dowiedzôł ò jejich robòce ten głupi ë chcôł téż szczescô spróbòwac. Téj szedł òn czółno robic ë przëchodzëł przë nim téż trôri człowiek, chtëri jegò pòzdrowiëł: “Szczesc Bòże!” Głupi òdpòwiedzôł: “Bóg zapłac, òjczulkù!” Ë dali zaczął sóm rozprawiac: “Jô bë sã téż òjczulka chcôł radzëc, jak to bë taczi òkrãt zbùdowac, cobë szedł pò mòrzu ë pò kraju?” Starëszk na to òdrzekł: “Robi le, mój sënie, mòże cë Bóg dô szczescé!” Ëtak téż bëło. Òn zrobiëł òkrãt, co szedł pò lądze ë pò mòrzu.
Jak òn tã robòtã ju skùńczëł, przëszedł do niegò zôs ten stôri człowiek ë téj mù rzekł: “Jak pùdzesz do króla, to kôżdégò ze sobą zabiérôj, kògò le na drodze trafisz!”
Òn trafił nôprzód przë strëdze dzada, chtërnémù całô strëga ni mògła dosc wòdë do picô dostarczëc, ë zabrôł jegò ze sobą. Pòtemù, jak sã wdostôł na górã, trafiëł strëcha w cepłim kòżëchù, chtëri, chòc słónuszkò pôlëło, wòłôł: “Mie je zëmno! Mie je zëmno!” Ë tegò wzął òn ze sobą. Jesz dali swòjim òkrãtã jadąc, trafiëł òn zôs strëcha, co gnôt òbgrizôł ë wrzeszczôł: “Mie sã chce jesc! Mie sã chce jesc!”
Mając trzech strëchó w òkrãce stanął nasz pielgrzim przed królã. Ë król widzôł, że ten statk béł tak zrobiony, zo mógł jic pò kraju ë pò mòrzu. Béł to zwëczajny òkrãt, ale miôł pòd sobą òse z kòłama. Jednak bùdownik wëdôwôł mù sã barzo ùbòdżi ë nie chcôł mù rôd swòji córczi za żonã dac. Dlôtegò mù jesz różné robòtë nadôł.
Tak miôł òn królowi taczégò człowieka dostarczëc, cobë dwanôsce pieców chleba przez jedną noc zjôdł, a téj taczégò co dwanôsce wołów przez jedną noc zjôdł ë dwanôsce beczk piwa wëpił; ë jesz jednégò, cobë w żelôznym pôlonym piecu jedną całą noc wësedzôł. Téj miôł ten naòżenië wiôldżi chłopòt ë szedł sã tëch starëszków radzëc, co jich miôł ze sobą w òkrãce.
Jaż mù jeden rzecze, żebë sã tim rôz nie najôdł, a drëdżi, żebë sã tim anië najôdł anië napił, a ten trzecy, żebë sã rôz nie ùgrzôł.
Z rena przëszedł król do nich òbezdrzëc, czë wszëtkò wëkònalë ë czë jesz żëlë. A òni jesz wòłalë: “Jesc!”. “Pic!”. “Zëmno!”.
Ale król béł barzo ùparti ë jesz wiedno swòji córczi nie chcôł dac, le wëdôł jednémù sąsednémù królowi wòjnã ë ògłosëł, że chto sã nôlepszim wòjôkã w jegò kraju pòkôże, ten mô jegò córkã miec. Téj ni dwaji mądri pòjachalë na dobrëch stónnikach, a jejich głupi brat na lëchi përzë.

Jak òn sã tak w stãpkã wlékł, napòtkôł òn starëszka ë rzekł do niegò: “Niech mdze pòchwôlony Jezus Christus!” Ten mile to chrzesczijansczé pòzdrowienié przëjął ë òdpòwiedzôł: “Na wieczi wieków. Amen!” Pòtemù zaczãlë dali rozprawiac ë starszi młodszémù, jak to biwô, dobre radë dawac, midzë jinszémi nastãpùjącé: “Czej przëjedzesz w nen wiôldżi las ë staniesz na krziżowi drodze, téj ùzdrzisz pò prawi rãce barzo stôrą lëpã. Do tij lëpë le rzeczesz: “Lëpkò, lëpkò òtemkni sã!” A téj windze z ny pëszno ùbrôny stónnik, na chtërim mdą leżec nowé ruchna dlô ce ë przë kòsmieniu mdze wisec skórzanô torba. W te ruchna sã òbleczesz ë na kònia sadniesz. Ë jak sã spòtkôsz z nieprzëjacelsczimi żôłnierzami, to le rzeczë: “Wszëtkò wòjskò z torbë!” Téj mdzesz miôł wiele tësący chłopów, a òni mdą tak bic, że wszëtkò pòbijesz. Terôz jedzë z Bògem!”
Nasz głupi wszëtkò tak zrobiëł, jak jemù ten pòdcëwi dzôd doradzëł. Tim spòsobem òn sóm całé wòjskò nieprzëjacelsczé na gruz-maczi pòbiëł. Ale jeden żołniérz jegò cął w nogã. Król to widzôł, jedną pòłowã swòji chùstë wzął ë jemù nogã zawinął a drëgą pòłowã òtrzimôł.
Jak sã wòjna skùńczëła, pòjachôł nasz ricérz do lëpë ë tam zôs wszëtkò òddôł. Téj król jednak nie wiedzôł, chto tim walecznym mãżem béł ë wësłôł swòjich służącëch, abë taczégò szukalë, cobë miôł przecãtą nogã ë òwinioną ją pòłową jegò włôsny chùstë.
Długò, długò ni mòglë òni taczégò człowieka nalezc, bò òni le do tëch majãtnëch panów wstãpòwalë. Téj dôł jim król rzec, żebë kôżdégò człowieka w całim państwie nodżi òbezdrzelë. Ë weszlë òni tim spòsobem do chëczë, dze ny dwòje mądri synkòwie przë pôłni sedzelë ë jejich głupi brat sobie pączczi w pòpiele piekł. Ale jak òni sã zdzëwilë, czej òni ù tegò palëpiécka rozcãtą nogã spòstrzeglë, co bëła półchùstką zawinionô, a chtëri jim żódną miarą òd swòjich pączków nie chcôł jic.
Starszémù służącémù bëło żôl, żebë jegò króla córka, takô szëkòwnô królewczónka, mia tak lëchégò chłopa dostac, ë òn bë rôd sóm ją za żonã miôł. Z tą mëslą òn w pierszim lese, przez chtërny jejich droga prowadzëła, nôprzód swégò towarzësza a pòtemù tegò niedołãgã zaniëł, sóm so nogã przecął ë półchùstką, co zabitémù òdrzeszëł, zawinął. Ë tak òn przëszedł do króla. A to béł szëkòwny człowiek, dlô tegò król ë jegò córka sã ùceszëlë.
Ale nen pòdcëwi starëszk widzôł to mòrderstwò ë przëstąpił do tëch zabitëch ë jich òbùdzëł, gdë jim rzekł: “Wstanita ë jidzëta, bò królewczónka mô mieć witro wieselé!” Téj òni òbaju chùtinkò bieglë do stołecznégò miasta ë prosto do samégò króla sã ùdalë, jemù wszëtkò òpòwiedzelë: jak jich nen służący zabiëł ë sobie nogã przerznął. Téj sobie król dôł tu jegò zawòłac ë jegò sã spëtôł: “Co téż je taczi wôrt, chtëri bë tak ë tak zrobiëł.” A òn królowi nó to òdrzekł: “Taczi nie je nic wicy wôrt, jak cobë jegò żelôznëmi brónami rozszarpalë” – bò nigdë òn nie mëslôł, żebë jegò zdrada mògła sã wëdac. Téj mù król pòwiedzôł: “Jaką smiérc të sobie sóm naznaczëł, taką pùdzesz z tegò swiata!” Ë dôł szterë czôrné ògerë do żelôznëch brón zaprzic ë jegò rozszarpac.
A ten głupi królewską córkã za białkã dostôł ë bëło wiôldżé wieselé.
Jô tam téż béł, jôd, pił ë tańcowôł. Ale mie nó to wieselé lëchò wëstroilë, bò mie dalë szklëniané skòrznie, papiérową sukniã ë maslany kłobùk. Jak jem sã przë tańcowaniu zgrzôł, masło sã stopiło, papiór pòdzarł ë szkło pòtłëkło.
Téj mie w harmôtã wladowalë ë wëstrzélëlë, co jem jaż tu nó ten stółk do sedzeniô przëszedł.
A to dwòje młodëch jesz pò dzysdzéń żëją, jedzą, piją ë sã ceszą, jeżlë wczorô nie zdechlë.
Kùńc