Pòwiôstczi

Tadżi: ,

Chłop ë adwòkat

Chłop jeden, mający swemù adwòkatowi barzo grëbą pakã papierów zapłacëc, rzekł z westchnienim

- Panie! Kò to je barzo rzôdkò pisóné. A ni mògło to bë téż bëc përzinkã gãsczi?

- Tegò wë, mój Kòchóny, nie rozmiejece – òdpòwiedzôł adwòkat – to je włôsnie pismò ùrzãdowé. Jeżlë zôs ni môce pieniãdzy, mòżece mie za to zòrac czile mòrgów rolë.

Chłop mù òrôł, ale tak, że scziba òd sczibë bëła przënômni na łokc. Jak sã adwòkat w to dozdrzëł, zaczął wòłac:

- Ej, ej. To je le sztrekóné.

- Pón so na tim nie znaje – òdpòwiedzôł chłop – To je włôsnie òrka ùrzãdowô.

Òjc ë dzecë

Jeden òjc miôł czile dzecy. Widząc sã blisczi smiercë, zwòłëł òn wszëstczé do se. Téj wzął òn czile prątków, zdrzësôł je w pãczk ë dôł nôstarszëmù sënowi do złómieniô. Ale ten so nadaremno mãczëł, do grëpë zdrzësonëch prãcëków przełamic ni mógł. Tak dôł je òjc drëdżémù, trzecémù ë tã dali; a żóden nie złómôł. Pòtemù starc pãczk rozdrzësôł, dôł kòżdemù dzeckù jeden prãcëk ë kôzôł przełamic. Czej to dëcht letkò zrobilë, rzekł do nich òjc:

- Mòje dzatczi! Wesce stąd przëkłôd. Pò smiercë mòji, póczi mdzece w zgòdze żëlë nich was nie mdze mógł przedobëc, ale skòro sã le midze sobą pògòrzëce ë rozdzelëce, téj was bëlë chto domòżë.

Szãtopérz, ptôczi ë zwiérzãta

Ptôczi prowôdzëłë długą wòjnã z zwierzãtama ë rôz ta drëdzi rôz na strona wëgriwa. Szãtopiérz chcôł ùniknąc wątplëwegò kùńca wòjnë ë wjedno sã do ti stroné przełączëł chtërą widzôł wëgriwającą: midze ptôchama za ptôcha, midze zwierzãtama za mësz ùchòdząc. Czej przëszło do zgòdë, téj sã jegò zdrada wëda. Ptaczi ë zwierzãta òkrëłë jegò hańbą ë zakôzałé jemù pòd karą smiércë pòkazywac sã za dnia.

Żaba, szur ë jastrzib

Żaba sã spiéra ze szurã, przewłaszczając sobie prawò do jedny sadzawczi, chtëré prawné pòsadanié szur jak nôòczewistszéma dowòdama stwiérdzëł. Czej jedno drëdżémù ùstãpic nie chcało, przëszło òd spiéraniô wnet do grożeniô, a stąd do jak nôzajadlészi bijaticzi. W tim włôsnie jastrzib nadlecôł, rzucëł sã na nie z górë ë pòżarł òbie dwòje.

Łakòmi pies

Pò wąsczi deseczce, co bëła przez rzekã pòłożonô, szedł rôz jeden pies trzëmając w pëskù sztëk miãsa. Òn wezdrzëł na dół ë widzôł w przezroczësti wòdze włôsną ceniã; ale òn mëszlôł, że to béł jinszi pies, kąsk miãsa niosący. Wiôlgô chãc jegò na to tu wzã. Òn pòscëł swój sztëk ë chcôł drëdżémù pse miãso wedrzec: ale tu nic nie dostôł, a swójé stracëł, bò jemù je òstro płënącô wòda zabra.

Tak téż ë chcëwim lëdzóm jidze.

Łgôrz

Pasturz jeden, pasąc òwce, dlô włôsné zabôwczi czãsto wòłôł na swòjich towarzëszi:

- Òhù na, òhù na! Tepa górze! Wilk, wôłk, niekara! Retujce, retujce!

Na taczi krzëk przebiegalë wic pasturze ë jinszi lëdze, blëzë bãdący, ale nigdë wilka nie widzelë ë zawiodłi mùszelë nazôd wracac, a szalbiérz sã z nich smiôł. Jedną razą zdarzëło sã, że pò prôwdze przeszedł wilk do jegò strzodë. Téj òn na całe gardło wrzeszczëł, żebë jegò retowelë, ale nadaremno, nicht sã nie rëszëł do pòmòcë, mëszląc, że òn ë tą razą le zwòdzë. Ë wilk mù wiôlgą grëpã òwc wëdëszëł.

Łgôrzowi nicht nie wierzi, chòc òn czasã ë prôwdã gôdô.

Lew ë mësz

Kòło lwa spiącégò gòniłë sã swòwòlné mëszë, z chtërech przëpôdkã jedna mù na krzept wskòczëła. Schwòconô òd przebùdzenégò lwa ledwie żëwò swój nierozsądk ùniewinia, òbiecëjąc, że mdze wdzãczno, jeżlë ji ten rôz żëcé darëje. Lew, chòc béł rozgòrzony przebôczëł jednak mëszcë proszący. Niedługò pòtemù wpôdł ten sóm lew przez nieòstróżnosc w sec lesniczą ë òkropno rëczëł. Tej przëbiégła wdzãcznô mëszka, pòprzegrëza jadro ë lwa z prizonë ùwòlniła.

Wilk ë żôr

Jeden wilk tak łakòmò òwcã pëłk, że jemù gnôt w gardle òstôł. Szukôł òn tej wszãdze pòmòcë, ale kòżdi mù rzekł: “to ce dëcht w dzek, żarłoka”. Le jeden żôr sã nad nim zlëtowôł, wetkł swòją długą szëjã w gardło wilka, wëcëgnôł gnôt ë prosëł ò jaką nagrodã za swòjã prôcã

- Abò të ni môsz dosc – òdpòwiedzôł wilk – że jô jem ce łba nie ùgrizł, czej jes mie jen dobrowolnié w gardło wetkł?