Òddzãkòwanié

Tadżi: ,

Rôz w gwësny zymk jô pòzna ce pòd króną drzéwieca na stegnie.
Miełotny spiéw tej mùjkôł mie a spragłô bëła jem ce wiedno.
Bò jô kòcha ce wiele lat, dzys òddzãkòwanié naj je.
Jô òstnã tu, të rëgniesz w swiat, tu slédné rozestanié mdze.

Ach kawel mój ters drãdżi mdze, ce namienienié mie mô wzãté.
I wid mie zgasł i smrok kòl mie, a z jiwru krew je w żëłach scãtô.
Bò jô kòcha ce wiele lat, dzys òddzãkòwanié naj je.
Jô òstnã tu, të rëgniesz w swiat, tu slédné rozestanié mdze.

A mòże rôz zymk przińdze znôw, że òbaczã ce na naj stegnie.
Të mdzesz na mie jak przódë zdrzôł, jesz kąsk lubieniô dlô nas zbiegnie.
Bò jô kòcha ce wiele lat, dzys òddzãkòwanié naj je.
Jô òstnã tu, të rëgniesz w swiat, tu slédné rozestanié mdze.

z : Wdôr, (Lecë chòrankò, Wejrowò 1997)