Dobrogòst i Miłosława

Tadżi: ,

(wëjimk)

Òni szlë i wsadlë w czôłno i òd brzegu ôdbijaja,
Òna mù naprocem sedzy, a òn w rãce wiosło trzimô.

Miłosława zamëslônô zdrzi na dno niebiesczi głãbie
Òna rãką fale chwôtô i do Dobrogòsta rzecze:

,,Tam pòd lasem, żôłté kwiatë na pòwiérzchni sã ùnoszą
Jakbë dzywné jaczés òczka pònad wòd wëzérają…”.

Dobrogòst pòcygnie wiosłem i do kwiatów sã przëbliżi,
Òna chwôcy je i zriwô i do drëdżi rãczi skłôdô.

Ale jeden kwiat sã nie dôł letkò jak te drëdzé zerwac,
Rôzi drëdzi òn pòd wòdą schòwôl sã i wëstãpùje.

Òna trzimô gò i cygnie i sã czôłno na bòk zdżibô,
Dobrogòst jã przëtrzëmùje i gò zerwac dopòmôgô.

Òna wdzãcznie mù sã przëzdrza i sã mile mù ùsmiéchnie,
Czôłno drgnie i sã zatrzimô, òni wstóną i wëchòdzą.

Tu na brzegù céń przëjemno do spòczinku jich zniewôlô,
W lese cysza je milczącô, jezoro sã skrzi ë mieni.

Òni sadlë bliskò sebie ë za rãkã sã chwôcëlë,
Miłosława słodczim głosem do niegò sã tak òdezwie:

“Zdrzë na brzég i jegò zeléń, chtërna tu sã ùscelëła,
A pòmidzë swiat sã drobny môlëch mùch i bąków roji

Rësëną przez gãsté wietwie parmiń są do naji skrôdô,
Wiéw i wszechòbecnosc Bòga jakbë w cerkwi nas òblôtô…”.

Dobrogòst pòdchwôcy mòwa: ,”Całi swiat mô swòjé żëcé,
A ze wszëtczëch jistot człowiek je nôwëżi pôstawiony.

Òn jak król panëje swiatu ë mù nadôł swòje prawa
Bóg, co zrobił całi òkres i wëpełniô naszé serca.

Kôżdi, co na swiat przëchòdzy, dostôł swòje przeznaczenié,
A szczestlëwi, chto òdchòdzy ë spòkójnie rzec so mòże:

>>Co jô chcôł i miôł na mòcy, to jô wëkònôł ë zrobił!<<
Lud pòwiôdô jegò dzeje, pamiãc jegò nie wëgasnie…

Ale nôszczestlëwszi jednak, chto na drodze swégò żëcô
Nalôzł szczeré przëwiązanié dobrowiérnégò kamrôctwa…

Miłosławò ùkòchónô, jô dlô òjczëznë ë cebie
Całé pòswicył mé bëcé, mëslë, słowa ë zabiedżi!

Òjczëzna to Cerczew Bòżô, chtërną Stwórca pòbùdowôł,
Słëżëc ji to służba Bòżô i nôlepszé pòmòdlenié!

Òbòk mie przed Przënôswiãtszim klëczi mòja Miłosława,
Chto sã z nią pòłączi w jedno, ten na wieczi nie zadżinie!”

Dobrogòst to rzekl i czuło òn jã rëką wkół òbjëmnie;
Òna sã do niegò przëgnie ë tak òni zdrzą na fale.

Wòda cëchò w blaskù słuńca jak przecudné zdrzadło leżi;
Ribka z falë wëskòczëła, zaskrzëła sã ë zdżinãła.

W kùńcu Miłosława rzecze: “żódnô chmùra nie zamącô
Ti niebiesczi jasny głãbi, chtërna w wòdze sã òdbijô;

żódnô fala nie pòmòrszczë ti jezorny cëchi gładë,
Chtërna jak milczącô wiérnosc sã do brzegù stóp przëmilô.

Niebò, zemia sã przedzywnie splotłë, zlałë w jedno żëcé,
Tak i naszô wiélgô miłosc razem jedno je i dwòje.

Dësza, chtërna niespòkójno rwaöa sã jak mòrskô fala,
Czej jã szorstczi wicher szarpie, dësza mòja òdpòcziwô

I do nóg sã mégò pana jak słëżebnica pòkórnô
Czuli i na jegò słowò, jakbë na zbawienié zwôżô.

W tobie żëc i le dlô cebie – nôwikszé ùszczestlëwienié;
Jak dwa ògnie sã pòłączą, nic nas nigdë nie rozdzeli!”

Dobrogòst ji mitczé włosë prawą rãką letkò smùcze
I do ùst ji swòje ùsta w dłudżim skłôdô pòcałunkù.

Òna òpiarła sã głową i ju dali nic nie gôdô
I na kôżdé słowò zwôżô, chtërno Dobrogòst wëpòwie:

“Cwiardé je ricersczé żëcé, a czej jô bë muszôł czasem
Ce òpùscëc, abë bronic òjczëznë i swégò ksãca?”

Miłosława przestraszonô dzywnie na niegò pòdezdrzi
Ë gò wiéldzim òkem pitô, co to słowò mô òznaczac?

Dobrogòst òdrzecze na to: ,,Pòkój dzysô sã usmiéchô,
Ale pewnégò na zemi ni ma nic i nigdë nie mdze.

Dzysô przë tobie jô sedzã ii sã twi ùrodze ceszã,
Ale mòże dzéń witrzészi srogò mie òd ce òderwie”.

Na to rzecze Miłosława: “Niech sa dzeje wôla Bôżô!
Wicy wôżi twòja chwała, nôwicy òbrona kraju.

Słuńce swiécy, jegò parmiń całi wkòło swiat ògrzéwô,
Tak i kòło Dobrogòsta mòja sã òbrôcô mësla.

Mòja mësla z tobą pùdze i przë tobie bãdze stała
Niedostãpny céń ôchłodë i òzdoba twégò żëcô!”

Dobrogòst jã wzył w remiona i pòwôżné szepce słowa:
“Takô białka to pòdpòra i zachąta wiéldżi chwałë!

Ùkòchónô Miłosławò, mòja wierno towarzëszkò,
Z tobą żëc, za ce ùmierac słodczé szczescé i òfiara!”

Pò tëch słowach òni długò na se mile spòzéralë,
W kùńcu le dwa rzeklë słowa: ,”Dobrogòst ë Miłosława!”