Pòézëjô

Tadżi: ,

Swiat Kaszëbsczi

W jinëch krajach miłé żëcé,
Lubi woniô wiosnë kwiat,
Ach, tam nie je mòjé bëcé,
Bò to mie je cëzy swiat.

W naszim kraju mòjé bëcé,
W naszi łące mój je kwiat;
Tu mie rosce słodczié żëcé,
Mój kaszëbsczi môłi swiat.

Tu je mòja mòc ë chwała,
Mégò serca swiãti dzél;
W jegò służbie jô sã trawiã
Zdrzącë w jegò wiéldżi cél.

Kaszëbskô

Jô cë pòmnik chcôł wëstawic
Ë pò całim kraju szukôł,
Ë dze jaczi béł le kamiéń,
Rzezbë młotem jô gò stłukôł.

Ale wszëtczié sã w òbróbce
Mie pòd rãką rozsëpałë,
Bò òd dłudżiégò leżeniô
Bëłë òne rozwietrzałé.

Smùtny jô do chëczë wrócył,
Sôdł na progù zniechãcony
Ë so zdrzôł, na pòla naszé
Wiéldżim spikem ùmòrzoné.

Ë jô rzekł: ò biédny kraju,
Wstanijże ë rzeczë słowo.
Stôł sã cud, Kaszëbskô wstała
I zaczinô jic na nowò.

Òna szła òbùtô w krasã.
Złoti pas ji sukniã trzimô.
Òna szła ë z pôłnia rogù
żëcô semiona wëjimô.

W zamërgnieniu krôj zaszëmi,
Kwiatë, głosë! Mie sã zdaje,
że sã roda przemieniła,
Taczié sklą sã cudné raje.

Wiosna jidze, włos ji wieje,
Bór ë pòle, krôj ë mòrze
Lsniącé ji sã wëstrojiłë,
Jô sã kłóniajã w pòkorze.

Òna rzecze: Wez, zaspiéwôj. -
Ë mie złotą lutniã dała;
We mie serce zadërgało,
Prisnął zdrój ë rãka grała.

W bòru szum ë mòrza gromë
Mòji spiéwë wtór sã wstawi:
żij Kaszëbskô! Twòji chwałë
Pòmnik w piesni sã ujawi !

Miluszinkô

Jak jô pierszi rôz cã ùzdrzôł,
Serce zadërgałò,
Fala òbleca mie szczescô,
Nowé żëcé grało…

Ë jô gnôł,na letczi stopie
Pòprzez bór na pòle,
Gdze jô ùzdrzôł miluszinczi
Môła chëczã w dole.

Ë jô stôł ë zdrzôł na cebié
Skrëti w gãsté drzewa,
Jak të z chëcze wëchodzëła
Nôpiãkniészô dzéwa.

Pamiãtôj !

Cziéj na niebie chmùra bieżi.
Téj pamiãtôjże ò mie,
Òna niesé pòzdrowienié,
Co jô przësyłajã cë.

Cziéj zaszepce wiéw majewi,
W nim mé teskné serce je,
Letczié jegò òddichanié
Miłowaniô szeptë sle.

A cziéj jô do cebie wrócã,
Zaskrzi nóm słonieczny dzéń
Ë przecudny szczescô gładë
żódnô nie zamący céń.

Kòt ë Sroka

Gwôrno bëło w tim gajikù
Nigle słuńce sã bùdzëło
Ë na wieczór sã chòwało,
Ptôstwo mile szwirgòlëło;
Całi dzéń ë jaż do nocë
Spiéwë jich sã rozcygałë.
Terô cysza! Jô cë pòwiém:
Dwa to zwierze dokònałë.
Kòt nieżëcznik z dakù skòcził,
Bë pòd brzidem sã zagrãdzëc,
Podsłëchiwô, nié z pòlëbù,
Le bë spiéwôka zwãdzëc.
Sroka jemù dopòmògła,
Ptôszczi z gniôzd powërzucała
I tak w baro krótczim czasu
Strogô cysza zawitała.

Tak sã stało. Co tu zaczic?
Trzeba spùscëc psa na kòta,
Téj obôczita, jak chùtkò
Zwiornie przez płot zbój-niecnota.
A na srokã? Jedna rada:
Z wiôsnégò wëstraszëc gniôzda!
Téj nastóną lepszé czasë,
Spiëwu znów zamërgô gwiôzda.