Wiérztë

Tadżi: ,

Dlô Matczi

Mòje łzë nënkò
W Twòjich òczach sã żôlą,
Czej w sercu jak groszk
Môlëchné rączczi skłôdóm,
Ò ùsmiéwk serdeczny Ce proszã.
Jô wiém nënkò, że cerpisz.
A gãbka dërch w dëchù nócy
Miłotë ë bòleniô hymn.
Jô téż chcã Ce zaspiéwac
Przez łzë mòje
Jak pôcórczi,
Bò jinaczi
Jô nie rozmiejã.

20.06.87

Dlô Synka

Kòchóm Ce za ùsmiéwk,
Za mądrosc Twòjich òczi
Ë dergòt môlechnëch rãk.
Kòchóm Ce téż za ùprzenié
- môłą skrã matëczny krëwi.
Kòchóm téż proscëznã
Ë farwã Twòjich chlëdnëch słów.
Kòchóm za ból ë redosc pòczãcô.
A nôbarżi kòchóm
Za Twòje serce
Ë łzë.
Nënka.

Jeséń

Skąd przëbiwôsz Pësznô Pani.
Czim Twój kléd bë przëòzdobic.
Drogòcenë Të môsz za nic
Ë dôrënk przëwiezesz srodżi.

Dëcht le swòje królowanié
Swòjim słëgóm w nym òbznôjmiész,
Ju nôkôzã Twòjim Pani
Czas do zëmë wszëtczim zajmiész..

Pierszi słëga Twój pòrwisti
Wszëtczé sôdë wëòzbleczë.
Sczidnie jabków, sliw socznistëch.
Drzéwóm lëste wëszamòcë.

A pòsobny z Twòjich pòsłańc,
Nibë ùstôw rozpòznając
Chlechac zacznie ë bez grańcë
Łzë wëléwô, przeprôszając.

Zróbta tej szëkòwnô Pani
Tą cëdowną niespòdzajnosc.
Copni przikré to zéńdzenié
Ë niech zymk przëniesë redosc.

Lato

Westrzód pól zelonëch
Dôką przëgarnionô,
Bùdzy sã dzéweczka
Miodnô, ùżëcznô.

Òczka mòdrôkòwé
Widã przëmrużoné,
Òtmikô znôjma
Swiata zadzëwionô.

Farwë nôgłãbszé
W parmieniach tańczącé
Mërgają ë chłoscą
Ùnoszą pòd słuńce.

Bë przińc nazôd złoconé,
Rozkòchac sã w kłosach.
Ë kwiatë socznisté
Ùtopic w Ji włosach.

Zadrëżëc z wiaterkã
Dmùchawicą strzébrzną
Ë przezdrzec sã w deszczu
Łaszczëwim ë czëstim.

Ë zamknąc w Ji rãkach
Nôskrëtszé mekceniô
Ò wieczni miłocë
Latnégò przëzdrzeniô.

Pamiãc

Jidąc przez park, w chtërnym słuńca parmiénie
Przezérają sã w òkrëszkach zëmny pësznotë,
Mëslôł jô, że smierc to wieczné môłczeniô,
Céń dëcha, zabôczenié ë grobòwé kwiatë.

Mëslôł jô, że serce czej bic przestôwô,
Ùmiérô ze szczescém, miłotą ë tesznotą.
Że kòżdi, chto sã ju z żëcém rozstôwô
A westrzód domôctwa, ten ùmiérô z òchòtą.

Le czej mëslą tą zôwzãti jô wezdrzôł
Na bùszną ë mądrą Krasycczégò sztaturã,
W jednym sztóce òczarzony jô zrozmiôł,
Co znaczą kwiatë ë lëstopadniczné znitë.

Òn wezdrokã zëmnym ë marmùrowim
Wezdrzôł na mie jak na ùcznia ë rzekł z wôżnotą:
– „Z dawna wszem i wobec nakaz surowy
Dano, aby o nas pamiętać i z rozwagą

Wszelkie czyny naszym, podobne chlebić.
Bo co z serca szczerego do ludzkości płynie
A przeciw złu jest i pomaga trzebić,
To zawżdy tym uczynkiem na wsze wieki słynie”.

Stôł jô tam bezrëszno, westrzód drzéw akacjë
Ë słëchôł jak cëchnie dôga nëch słów zaklãtô.
Ë wiém, że do terô jô ni miôł racjë,
Że lëdze nie dżiną, czej sã ò nich pamiãtô.

‘86