Tomôsz Fópka, “Szlachama kùsków”, Wëdowizna Region, Gdiniô 2002, ISBN 83-87400-99-8
Pãpk
Skrëti na wëstrzódkù brzuszka
Jezórkò głãbòczé-
Do kùńca nie zbadérowóné
Nié mòkré, nié sëché-
Pôchnie Tobą òd bëna…
Czejbëm sã môłim stôł zôrenkã cekawòscë
I wpôdł w no jezórkò, dze pòmionu ni ma…
W cemnoscë zaswiéca bë skra zrozmieniô
W òkamërgnienim, zmôrlonô- zdżina…
Òczë
Rôz mòrza, rôz błotka
Fùl gòrzu, tej słodkò
Przezdrzec sã w nich, jak w zdrzadle
Czëtac, jak z knédżi òtemkłi
Czej chtos w nie przëtrôfkã wpadnie-
Wnetka serce mô zemkłi
Zamkłi- znanką spikù
Ôpen- òdecknieniô
Dlô nich wëmëszloné je- do òbôczeniô…
Nodżi- ni le blós do wanodżi
Nôblëżi zemi są stopë
Niejednã stegnã òbczas codniowi rézë
Maklają- kôrbią sztótama z bótama
Kąsk dali- słabiznë: jedna, drëgô
Midzë nima kòlónkò krągli sã jak słunkò
Leno jinaczé swiécy, mani do ò nim snicô
Trójno chrąszczów i gnôcëków
Dzejô zgódno w jednym szëkù
Òd ùdów jaż pò piãtë
Twòje nodżi- prosto piãkné!