To mòże bëc dlô waju dzywné, leno òpòwiém swòją historëjã z gwësną niezgarą – naczãła Joyce Lemprière. – Dzejało sã to dokładno piãc lat do slôdë, le do terô nie dôwô mie pòkù wspòmink tam tëch przëtrôfków. Na òkò wszëtkò òdbëwało sã normalno ë nick nie zapòwiadało rëchli tragedëji. A co barżi dzywné, na malowónym przeze mie céchù ùkôzała sã tedë ta prawie atmòsfera. Céch przedstôwiôł môłą, pnistą, kòrnwalëjską darżëcã, całą w słuńcu. Le zdrząc kąsk dłëżi, czëc bëło, że cos zlewróżnégò wkradło sã na płótno. Chòc nigdë jô nie mia wëstawióné na przedôj tegò òbrôzu, le téż nigdë na niegò nie zdrzã. Stoji w mòji mésternie, dzes w nórcekù, òdwrócony do scanë.