George leżôł na plecach w swòji aùtołowi przëwôrce ë òbzérôł telewizëjã na môłim przenosnym telewzérnikù. Statczi pò wieczerzy stojałe nie pòzmëwóné, juwerno jak statczi pò frisztëkù. Gãbie George’a przëdało bë sã gòlenié. Pòpiół ze skrãta, tej sej jesz żôlący sã, spôdôł mù na kòszulkã. Czej hëc nie trôfiôł w gwôł, przëpôłëwôł mù skórã, a tedë George strącôł gò z głosnym przeklëniãcem.
Ùczëł głosné klepanié. Pòmale zewlôkł sã z wërë ë òtemknął dwérzë. Stôjała w nich Kònstacëjô z nierëszoną môłpką whisky w torbie.
- George, jô cësna tegò skùrwisyna, jô nie mògła gò ju dłużi zniesc.
-Sôdnij so.