Béł rôz król, co miôł le jedną córkã; ë òn wëdôł to echò, że chtobë taczi òkrãt zbùdowôł, cobë mógł jic pò kraju ë pò mòrzu, temù bë dôł swòją córkã.
Téj béł téż chłop, co miôł trzech sënów, dwùch mądrëch a jednégò głupégò. Ni dwaji wiedno sã smielë z tegò głupégò ë nie chcelë jegò nigdë ze sobą wyc. Tak ë tą razą nie rzeklë òni nick temù głupémù. Le sã zawzãlë do robòtë.
Czej òni ju bëlë przë ti robòce, przechôdôł kòl nich starëszk ë rzekł: “Bòże pòmagôj, sënowie!” Na co òni òdpòwiedzelë: “Bóg zaplac!”. Ten dzôdk chcôł jesz dali gadac ë rzekł: “Dôjta zażëc tobaczi!” Na co òni krótkò bez òbezdrzeniô sã òdrzeklë: “Ma ni mómë czasë” Tej òn przë òdchòdzenim rzekł: “To mdze, co wa zrobita, czësto swinsczé kòrëtkò, a królewsczi córczi wa nie dostónieta!”
Ë tak téż bëło.
(wicy…)
