Znôm cebie dobrze, mòja të mòwò -
Twoje jô pierszé uczułem słowo!
Jak mnie cã matka ùczëła mòja,
Z twojégò prosto czerpała zdroja.

Jô cebie widzã młodą ë hòżą
Jak cziedë mòdrôk w złotawim zbòżu,
Chòcy sã odzéwôsz w słomianny chace,
Òbùtô w zgrzebny, swójsczij jes szace,
Rade cã słuchają kaszëbsczié kraje,
Pustkòwia, wiosczi ë łączi ë gaje.

A jak sã smniejesz, to sã tak zdôwô.
Jak cziedë skòwronk zaspiéwô znowu.
A jak të płaczesz, to sã tak słùchô,
Jak cziedé w bòrze wiater gdzes chuchô.

Jô żem sã wsłùchôł w te twòje żôle,
że jinszô spiéwa nic dlô mnie wcôle,
Chòc leno z dôla mòwã tã czujã,
Chuciuskò bôjkã złotą so snujã
Ò czasach dôwnëch, ò stari mòwie,
Co ëszczi w twojim wëzérô słowie.

Prozba

Pôrã lëstków, pôrã kwiôtków
Z naszëch łąków, z naszëch sôdków
Jô żem związôł w grónkò prosté…
Mòże zelskò, mòże òstë
Wkradłë sã tu pokryjomkù,
Przëjim razem je w tim wiónku.

Të je znôsz, jô wiém, te kwiôtczi;
To są wszëtkò twoje dzôtczi,
Co tu rosłë w naszim słónkù.
A jak zelska sã tu stałë?
Nie wiém… Wierã Muzë spałë.

Znôsz të ten krôj…

Znôsz të ten krôj?
Gdze jałówc szumi w bòrze,
Gdze gòrô blask
Durch na sosnowi kòrze,
Gdze plłowi piôch
Te nasze stroją wrzosë,
Gdze pòla ,gón
Wstéc łaknie deszczu, rosë?

Znôsz të ten krôj?
Ach, z tobą mòja miłô,
Ë tu bë zakwitł rôj,
Bë mòje doma bëlo!

Znôsz të ten krôj?
Co słomą krëti całi,
Gdze ôpen durch
Cã witô wistôwk małi,
Chòc kòle wrót
Wstéc głód ë jôchim drzémie,
Òn gòscu rôd,
Bò rozkrziżowôl remiã…

Znôsz të ten krôj?
Ach, z tobą, mòja miłô,
Ë tu bë zakwitł rôj,
Bë mòje doma bëło!

Znôsz të ten brzég,
Gdze mglë ë szumów kłãbë,
Gdze mòrza górz
Chce pòdrzéc żôglów rãbë,
Gdze òjc ë syn
Wstéc dżiną smiercą nagłą,
Ë òb noc straszk
Tam chòdzy z twarzą smagłą…

Znôsz të ten krôj?
Ach, z tobą mòja miłô
I tu bë zakwitł rôj,
Bë mòje doma bëło!

Płiną szeptë

Płiną szeptë, płiną piesnie
Nad tą starą naszą zemią,
Nad tim bòrem, gdze to drzémią
Dãbë, buci, chróstë lesné.

Czëjesz të te skardzi, żôle?
Słuchają sã jak ciej pôcérz…
Równé z zemią poznôsz bóle,

Eżi na ji nótã bôczisz.
Òne płaczą nad lëdzami,
Co ju dôwno grobë kriją…
Jejich żôle płina łzami,
Co jak rosa zemiã miją.

Pùstó noc

(wejimk)

Smutno, jak cziéj na smãtôrzu,
Tam gdze piérwi bëło gwësnie -
Dôwno òni pòchòwalë
Naszé spiéwë piesnie!

Miesąc w czôrnëch brodzy chmurach,
Noce płaczą gòrzczié rosë,
Leno jałówc szumi w bòrze,
Leno kwitną szaré wrzosë (…)

Jô bëm leno chcół

I

Jô bëm leno chcôł,
żebë twoji mòwë,
Co jã Pón Bóg dôł,
Nie przëkrëłë grobë.

Żebë zawdë précz.
Tësąc lôt esz żëła,
Nigdë twojô chëcz,
Dlô ni klôtką bëła.

Żebë w letny dzónk
Zapragnãła słuńca,
Lotu smiałi krąg
Nigdë ni miôł kuńca.

II

Żebës të ju dôwno cësnął
Ten twój głupi wstid,
żebës òkò twoje zbëstrził
Na szeroci wid.

Żebës mòwe jak ciéj żonã
Całé żëcé miôł,
Ji twé mëslë, ji twé żôle,
Całą dusze dôl…

Dôwno bë sã rozwidniała
Smutnô ,,pustô noc”,
Dalek bë sã òdzéwała
Twoji piesni mòc.

III

Wiém, że téz nóm ostawili
Òjcë całi skôrb,
Më żesmë gò nie ùczcëli,
Nicht gò nie je wôrt!

W môłich chëczach pòzamkniãti
Naszëch òjców swiat,
W bôjkach, spiéwach pòzaklãti
Jejich mësli kwiat.

Ten to skôrb, co òstawili,
Jak ciéj pòla gón,
żebësmë gò òbrobili.
Wzeszedłbë nóm plón!

Enrichissez— Vous…

(Bògacma sã…)

Ò, jim wëschłë muzdzi kruché,
Rozdãłë sã grubé brzuchë…
Jakò muchë-robacznice
Napiskałë na tablice
Nowé przikôzanié:

“Ten je Pòlôk dzysô w sztridze,
Chto mô dëtci jakò żëdze!”
Pòswiãcenié, jideałë:
Przikôzania przestarzałé!
“Bògacma sã!” — nowô -wiara!
Dëtk je narodowô miara!

Mòwa, wiara ë sumienié,
To je zbëtk ë òbstrojenié,
Dzys ju nie są sakramentem -
Dëtk je fundamentem!

Wëpłënãlë jakò bąble
Na zmąconym torfowisku;
W udrãczeniô straszny nocë
Nałowilë rëbów w błoce…
Zysk jim płinął do solôków.
A më zmiãklë w pòsmiéwisku…
Przezdrzejta le jejich rzãdë!…
Jaci wlezlë na jich grzãdë!…

Cy, co sprzedôwaja naszé zemie,
Cy, co w pismie mielą plewné semie,
Cy, co brzuch swój kôrmia za tómbachem,
Cy, co żëją politicznym krachem,
Cy, co wrzeszczą: ,,Swój do swégò!” —
To są słudzi celca tégò!
Sprzedawczicë, kupcë, panë,
Pańskô rukòc i gałganë!

Jak Sowizdrzôł sã rozemu ùcził

Tak prowadzy gôdka, że na Kaszëbach w Tëszkach bëła dôwni wësokô szkòła. Z bliska ë z daleka zjéżdzalë tam lëdze, co mało rozëmu w głowie mielë, bò chcelë gò sã tam naùczëc. O ti szkole czùl téż Sowizdrzôł, a tej so rzekł: ,,Fifów jô mam pełen miech, ale rozëmu, wej, mam kąsk za mało. Tegò jô so muszã nabëc. Tej mnie nicht na swiece nie przebierze”.
Wząn sã ë szedł òd dodom precz, wanożił i wanożił, jaż przëszedł do jedny wsë, a ta sã nazéwała .,Tëszci”. Jak przeszedł pòłòwã wsë, tej uzdrzôł na jedny chëczi wieldzi
tomrôt przëbiti. A na tim tomrôce béł naimalowany chłop w gołi głowie. Ten pòkôzywôł pôlcem prosto na swoją łësënã. Tej rzekł Sowizdrzôł: ,,Tu jem richtich” – ë wszedł do chałupë.
W jizbie sedzelë régą sami mądrzéle, a we westrzódku sóm Tëszkòwsci Mëck. Pòznac gò bëło pò tim, że miôł kapuzã wsadzoné na bani jaż pò same ùszë i sznurciem
przërzeszoną pòd brodą.
Tej Sowizdrzôł stanąn prosto przed Tëszkòwscim Mëcciem i rzeki: ,,Jesta wa to, mądrzi Tuszkòwiôcë?” A Mëck odrzekl: ,,Jesmë”. Tej jim Sowizdrzôł: ,,Mòże bësta
wëzgòdlë jedną zôgôdkã, bò jô ji wëzgòdnąc ni mògã”. ,,Dôjle ją sa” — rzekl Mëck. Tej Sowizdrzôł sã spitôł: ,,Co to je przipôdk, a co to je òpatrznosc?”
Na to ciwalë Tuszkòwiôcë baniami jak słoniecznici za płotem. A Tëszkòwsczi Mëck odrzesził mucã, zdjąn ją z bani, podrapôł sã za ùchem, tej wsadzył mucã nazôd ë rzekł: ,,Jù to móm! — Weczke, knôpku, z naju je tak: Jak sã òżenisz ë trafisz lëchą białkã, tej to je przipôdk, a jak trafisz dobrą białkã, tej to je pò prôwdze òpatrznosc, bò
cobë to miało bëc?”
Tej Sowizdrzôl zmierkòwôł, że Tuszkòwiôcë mają rozëm w głowie, tej òstôł tam bòdôj cilka lôt ë sã òd nich rozëmu ùcził.

Chòcy cã ni ma, dôwno jes w grobie,
Diadë tam mniéru nie dadzą tobie!
Chto léno drogą mimò tam bieżi,
Cëskôësz kamniń, gdze tile jëch leżi!

Czë to ju nigdë zelónô trôwa
Nie skrije krziwdë kamnianny wôł?
Czë léno w zgardze rosnąc mô słôwa
Za to, żes sérce le kaszëbscié mniôł?

Chòcy tam zdôla wrzôscié mnie gónią,
Do twòjëch prochów sã nie bòjã przińc,
Dobrze jô czujã, na darmô mónią
Diadë sã tobie nasz nôleżi wińc!

Rozmyszlanié Cenôwë

I

Ni mąm mniéru, spik mnie uszedł
Srodzi żôl sã w sérce wcyskô
Òdkąd z tëch tu ksążków stãchłëch
Gôdôł do mnie wieków dôwnëch
Stari krziwdë krwawi jamniół.
A jak rzekł, to kôżdé słowô
Jak cié płómnin we mnie bùchło.

Terô wiém jô czëmu zdôla
Jakbë jãk ë jiwrot czułém!
Jakbë tam, gdze kùńc je nieba
Ëszczi dzys sã czérwiniało.
A tén głos sã jiscëł cëchò,
że tu ludu gasnie dusza,
Co ju całém sprółchła w grobie,
Diadë dichô, bô żëc muszi.

Dzyw to nad dzywota, że jô
Sam le bôczëł czasém na to,
A cié kómu rzegém: wény,
Czëjesz të té głose zdôla,
Jakbë retunk chtos tam wöłôł?
“Tobie smni są znôwù – wrzeszczi -
Sąm jes wierã w smniércë gôrzcë!
Terô môsz të szadi zwierzu -
Pò co łazysz w nocach cémnëch
Pò tëch grobach, łësëch górach,
Gdze le straszcié, djôbel dóma!”

Ale ludze starzi prawią,
że tu dôwni żëłë ludë
I jak złoti grónk jëch państwo
Długò szczescu słónce krëło.
Przëszli wrodzié za tim słóńcém -
Stłukli garnek – szczescé nigdë
Naszim wicy nie swiécëło.

A jô widzôł pò krijómkù,
W naszëch chëczach, w naszim żëcu
W szarëch kątach skarup tile
Złotëch, chòcy zasmniecónëch.
Chto bë skôrb tén zebrôł cëchò
Złoti grónk bë zlepił z nowa.

Mòże szczescé przińdze znôwù
I nąm chëcze pòzłocy -
I ten lud, co zdrzi le w zémniã
Jak cié bór ón wzrosnie w górã.

II

Chto le żije – nie wié czému -
Tén téż ni mô słuchù wcôle
Na tén czas, co wkòło wije
Złotą przãdzã wiecznëch dni -
Zawdë wkòło – zawdë précz.

Ón le ùzdrzi tu i tam gdzes
Jedno włókno abò pasmò,
Ale nie wié, że té nitcié
Jak cié na pòstawie razém
W jedno zesnuł jedén duch
I jak czółénk z srébnym wątciém
Bieżi pò ti złoti przãdzë
Dzejów Duch! – Gdze ón bieżëł
Letkô zgôdnąc, bò tam dwignąn
Swoją głowã kôżdi lud…
I jak bôrë w jedną nutã
Zaszumniałë wstałé ludë.

Jaką drogą dali pudze,
Jaci lud tam znôwù zdrzucy
Swòji trunë staré wiekò,
Tén le zgòdnie i téż wié,
Co wësok jak cié wiéldzi dąb
W bòrze pòd niebiosa strzélô.
A jak ledwie z kùńca nieba
Zatrzepòce dużim skrzidłém
Dzejów duch – tej nôpierw chwëcy
Jegò wiéw sã dãba głowë.

Ón sã wzdrignie, jakbë òdeckł,
A tej zacznie szumny spiéw -
Za nim szumni cali bór.

× × ×

Ciedë przińdze rôz ta chjila,
że i të mój biédny ludze
Przetrzesz òczë pòzaspané,
Òprzestaniesz patrzec w dół!
Wény! Dąb tén w twojim bòrze,
On ju ciwô i ju zacząn
Rénna piesnią! Ciedë të mù
Wtórzëc bãdzesz?
Ciedë të rôz powiész głosnie:
“Jô jem lud i służã sobie,
Bò żem ùczuł Ducha wiéw
Jô jem Kaszub dôwnym rodem
Òd dzys swójsczi zaczna spiéw!”

III

Ëżi mòżesz, Kaszëb sënie,
Zdrzi le nazôd na tã drogã,
Chtërną szedł twój lud i òjce.
Krwią i pòtem zlanô całô,
Wëzdrzi póci òciém zmnierzisz
Jak cié krwawi dludzi pas.
A ta krziwda i tén ból,
Co jim chrzebtë na dół zdzinôł,
żôdén wicher nie niósl précz
Léno jak cié chmùrë mgla,
Ónë wiszą nad ti drodzi
Pòrozbrzegłim kòłowãżém.

× × ×

Zle je i téż wszëtci ganią,
Ciedë sąsôd ze sąsadém,
Jidą w prawò i sã niszczą
Tësąc razy gorzi, ciedë
W jedny chëczë, ledwie zamknie
Òjck swé ôczë, z bratém brat
Sã skarżi ò tã òjcowyznã.
Jakò żiw jim, chòc sã zgòdzą,
Szczescé nie zaswiécy znowa -
Sztrid tén srodzi, ón sã weżre
W krew i gnôtë jejëch dzecy
I jak wieszczi dłudzié wiecié
Suszëł bądze dobëtk lëdzy,
Jaż rôz zdzinie całé plémniã.

× × ×

W kraju Lechów òjcowyznã
Zabrôł tobie starszi brat.
Bez té bòrë tësącwieczné
Mnieczém wëcąn wòjskąm drodzié
Wydzysz! na ti krwawy stegnie
Jak cié słupë ògnia w górze -
To sã pôlą òjców zómcié:
Nôkło, Santoch, Recąż stari.
A w niëch żëwcém pòchòwané
Naju matcié i jëch dzôtcié.
Starszi brat, ón zająn zémniã,
Ón téż pragnąn naju duszë,
Bò to wszëtkò, co rôz zmëszli
Dusza i tim przëòzdobi
Szaré, mglawé naju żëcé,
Ón to wszëtkò na smnietniskò
Kôzôł nëkac, jak cié staré
Jak cié łachë – plunąn na to.

Të sã zlągłes, Kaszëb sënie,
Të sã zacząn sebie wstidzëc
I sã krëłes w włôsnëch scanach
Z twòjëch òjców spôdkòwyzną -
I jak ptôszek w casny klôtce
Nigdë z sérca nie spiéwołes.

Rozmëszlanié Ceynôwë

Drëdzi dzél (Pisané w 50. rocznicã smniércë Ceynôwë)

I

Na dół sã ju schylô mòjé żëcé,
Na wieczerné jidze gónë,
I jem sóm, dëcht òpùszczony,
Òmòtany w zamëszleniu.
Dôwni jak cié dąb jem stojôl w bòrze,
I sa môcowôlém z burza.
I sã nie pòddôłem w zuchternoscë,
Chòcy los sã dziąn jak litné zbòżé.
Ale dzys – jô pògòrzelnik -
Jak cié kamnin òczadzony stojã
Westrzód rumòwiska.
Piérwy jak cié môłniô
Jô żém rozdarł chmùrë
Na kòmùdnym niebie
I jak wézer skamnieniałi
Sôdł jem na rozstajny drodze.
Niech mô wiadło młodé pòkòlenié,
żém sã wôżëł plënąc procém prądu,
Włôsną deptac stegną bez ùgòrë.

II

Słowa mòjé jak cié krãck,
Co piôchë nëkô z Łësy Górë,
Ludze òczë zamrużëlë,
żebë na płacz jim sã nie zbiérało.
Słowa mojé przëszlë jak cié jachta
Dzëkô pò wãdołach, pò ùbiedzach.
Trzôsk i rëmòt pòszedł z nimi,
Ludze pòwërzasłi, dwiérze zatrzaskané,
Jak cié przed ùkôzką.

Tãcza deszczu, chòc le òb noc
Lôlkùje sã pò ùbiedzë,
Diadë drogą włôsną ùtoruje,
Chòcy rowik bãdze na pamniątkã.
Słowa mojé jak cié rosa
Spadłë na te płowë piôchë.
Wërósł jałówc kòrczowati -
Nick z ti knieji gò nie rëszi.

III

Jô jem modziła ta ùsëpanô
Òd dôwnégò pôkôléniô,
Garci z pòpiołami abò łzami
Jak cié swiãtą spôdkòwyznã
Chòwóm w ùpòmniéniu.

Jô jem kamnin òbwaliti,
Co rôz legnąn westrzód drodzi,
Przëkùlniãti òd stolëmów
Ludzóm na ùkôzkã.
Chóc sto kòni nie rëszi gò z môla…

A chto mimò bieżi,
Zawadzy ò kamnin nogą,
Zaklnie – ale mëslô jegò legnie
Na tim kamnie na òfiarã.

IV

Jô jem sëném Swiãtopôłka,
Stróżém jegò spôdkòwyznë.
Sëwy głowë nie ùłożã,
Choba przińdze tén, co skôrb mnie òdebierze,
Co w zuchternoscë sã mdze wôżëł
Jisc, gdze pieniądze sã przesuszają.
Smãtka zdradné sztele
Nie òdstraszą jegò mësli.
I ón wëdobãdze na wiérzch
Skrzënkã skrëtą ù krôsniôków.

Bãdze mniôł ón wid
Niewërzasłi Grif a,
Uzdrzi w nocë swiãtojańsci
Taniec mòdził w Mscëszewicach.
Bãdze mniôł ón słuch,
Jak cié mòrskô panna wëlãczonô,
Uczuje ón spiaczka bôru drzémiacégô,
Chychôt knieji rozbrëkany.

Ùczuje ón szamôtani
Spòdzëmkù sã rodzącégô…
żórawie ón pòzajimnie -
W drodze zaczajony -
I jim klucze òdebierze
Do zaklãti wyspë.

Na Grifa ón sadnie zbùdzonégò,
Na żér jémù òddô sérce włôsny.
Tedë ón diadë do ti zémni òbiecany.
Tedë zabrzmi piesniô piérszô
Ò kaszëbsci zémni.

V

Duch pòmòrsci nie ùmniarti,
Chòcy w gruzach na Arkónie
Jegò pòchòwalë,
Szedł ón stegną zabôczoną
Pò pòmòrsci zémni.

Padło sémniã przebùdzéniô
Na pùstkòwiu, na zapadłi knieji.
A gdze dłużi stanąn, jakbë w zamëszleniu,
Tąm sã zatlëł płómnin swiadomòscë,
Jak cié swiatło Swiantewita.

Të żes szepnąn słowa Wisławòwi
Na smniertelny lôdze:
“- Nie zabôczta o tëch dzôtkach mòjëch,
Co jesz pò kaszëbskù mówią!”
Të żes natchnąn Bògusława,
że ón pò pòmòrskù
Spisôł dokùmenta.

Cierowôles Swiãtopôłka mniecz -
I rozmyszlanié Mestwinowé
Bëłes duchém jegò testaméntu,
Pòdskôcôłes w gòrzu pana Swencã
I téż sënów jegò.
I tak sãpilë zajadrzoni
Jaż do grobowy desczi.

Të żes trzëmôł w zuchternoscë
Panków na Pòmòrzu,
że sto lat, wéj, òbstôwalë
Przë tëch prawach zapisanëch,
Jaż jëch zdziãłë na lubelscim sejmie.
Łżë żes widzôł Kancowòwé,
Piórem cierowôłes Mòstnikòwim
I mù słowa kłôdłes
Do katézmë.

Na kôzaniach bëłes ù Słowińców
I żes spiéwôł w cerkwi
Z ludem pò słowinskù.
Parachfije pòburzëles,
Jak jim z cerkwi mòwã
Na wies wënëkalë.

I żes òdszedł z òdwróconą twôrzą,
Ciedë starkom spiéwnik
Kłôdlë w trunã,
Bô ju młodzy zabôczëlë pò słowinskù.

Szedłes précz i mimò drodzi
Pòkôzôłés Mrądze relikwije
Mòwë naszi.
Brilowsciégò prowôdzëłes
Pò Kaszëbach jak cié apôstoła,
Z nim zes stanąn kôle Chónic –

I żes ciwnąn na mnie.

Czile słów Ceynowë

Jem jak pôłniô przede żniwy,
Jak cié dôka nad wądołém -
Pełny jem i wërzec muszã
Ò kaszëbscim rodze “Cile słów”:

Z Swarożëca Biôłi Górë
Òdlatują nocné marë,
W słowiańsczi ju zorzë
Gòrô ląd i rozredóné mòrze:
Zorzô Słowian òde wschòdu,
Czôrnô cémżô òd zôchòdu!

Terô ùwôż: Niechże mëslô lecy:
“Sława” wiele miała dzecy…
Wszëtcié mùszą w zgòdze żëc,
Wszëtcié mògą razém bëc,
Kôżdé mô, gdze zôgón rëc!

Zdrzë, jak ród Twój szedł tu w bòk;
Wiele zeżarł ju tén Smòk…
Jeszcze jedén léno krok -
Òbwąchywô ju Twôj trok…
Òd zôchòdu krociém w krok
Jidze chmùra, za nią Smòk!

Sënie, sérce Cë dërgòce,
Dësza biédnô są trzepòce?
Nabiérz wieldzi mòji mòcë,
Jisc môsz do smniertelny prôcë…

Zjédz tén chléb, zjédz tén chléb…
Z mégò pòla to są zarna,
Zémłoté na mòjich żarnach,
Zjédz tén chléb…!

W Łësy Górze wieldzi sklep,
A w nim Swiãtopôłka mniecz!
Zjédz ten chléb i òtwórz sklep,
Pòrwi mniecz, pòrwi mniecz,
Ùtni Smòkù łep!

Ach mój sënie, nie bój sã!
że wiele sążni zôtor mô,
że wiele dënëg môrze dô!
Wiele zôléw ju bëło,
Wiele dënëg ò cã biło -
Wiele Smòków na cã parło -
A cë sérce nie ùmarło!
Ni nót roków ani dwa
Mninie dënëga i ta!

Wszëtcié wieci, co żes bëł
Przewanożëł i żes żël,
To so przëbôcz i so złóż,
Na dno duszë swoji włóż -
Dobri merk so z tegò bierz,
W przëszłosc swòją mòckò wierz!
Póci dusza w żëcé wierzi,
Nicht ji na smnierc nie uderzi…

Zuchternieje twòja dłóń,
Dudni Swiantewita kóń…!
Terô wstań, bò ju je czas -
Jidze zorzô – tile kras!

Pòlôch, Czech i Serb dzérzãga,
Ja cié mòrze jich falanga,
Ja cié wòjskò, wéj, Atillë,
Tak sã szérok rozłożëlë…

Gòrô w zorzë Biôłô Góra,
Piesniã spiéwô Sławë Córa!

Jan Karnowsczi (1886 – 1939)

“Jô bëm leno chcôł,
żebë twoji mòwë,
Co jã Pón Bóg dôł,
Nie przëkrëłë grobë.”

Jurista, pùblicysta, pòéta ë dolmôcz. Ùrodzëł sã w 1886 rokù w Czarnowie kòl Brusow. Jeden z zakłôdôrzi lëteracczégò karna Młodokaszëbów. Wëpòwiôdôł sã w brusczim dialekce kaszëbizne. Ùmôrł je w 1939 rokù w Krostkòwie kòl Werzeska; pòchòwóny je w Brusach.

Ùsôdztwò Jana Karnowsczégò (wëjimczi)

• Nowotné spiéwë, Pòznań, 1910
• Dr. Florian Ceynowa 1917
• Muza kaszubska powojenna, Toruń, 1925,w: Mestwin, I / 1925, Nr 1 i 2
• Gryf powojenny, Toruń 1927, w: Mestwin, III / 1927, Nr 2
• Z Piśmiennictwa kaszubskiego, Bëdgòszcz, 1937, w: Dodatek jubileuszowy Dziennika Bydgoskiego, 1937 / Nr 286
• Nowotné spiéwë i wiersze, Gdiniô, 1958
• Utwory sceniczne, Gduńsk, 1970
• Wiersze pierwotne, Gduńsk, 1978
• Moja droga kaszubska, Gduńsk 1981
• Sowizdrzôł u Krëbanów, Gduńsk 1983
• Jo bëm leno chcôł…, Gduńsk 1986