Czëtnica ^1.5

Ò trzech bratach

Tadżi: pòwiôstczi, Florian Cenôwa | Felënk dopòwiesców »

Béł rôz król, co miôł le jedną córkã; ë òn wëdôł to echò, że chtobë taczi òkrãt zbùdowôł, cobë mógł jic pò kraju ë pò mòrzu, temù bë dôł swòją córkã.
Téj béł téż chłop, co miôł trzech sënów, dwùch mądrëch a jednégò głupégò. Ni dwaji wiedno sã smielë z tegò głupégò ë nie chcelë jegò nigdë ze sobą wyc. Tak ë tą razą nie rzeklë òni nick temù głupémù. Le sã zawzãlë do robòtë.
Czej òni ju bëlë przë ti robòce, przechôdôł kòl nich starëszk ë rzekł: “Bòże pòmagôj, sënowie!” Na co òni òdpòwiedzelë: “Bóg zaplac!”. Ten dzôdk chcôł jesz dali gadac ë rzekł: “Dôjta zażëc tobaczi!” Na co òni krótkò bez òbezdrzeniô sã òdrzeklë: “Ma ni mómë czasë” Tej òn przë òdchòdzenim rzekł: “To mdze, co wa zrobita, czësto swinsczé kòrëtkò, a królewsczi córczi wa nie dostónieta!”
Ë tak téż bëło.
Timczasã jednak sã dowiedzôł ò jejich robòce ten głupi ë chcôł téż szczescô spróbòwac. Téj szedł òn czółno robic ë przëchodzëł przë nim téż trôri człowiek, chtëri jegò pòzdrowiëł: “Szczesc Bòże!” Głupi òdpòwiedzôł: “Bóg zapłac, òjczulkù!” Ë dali zaczął sóm rozprawiac: “Jô bë sã téż òjczulka chcôł radzëc, jak to bë taczi òkrãt zbùdowac, cobë szedł pò mòrzu ë pò kraju?” Starëszk na to òdrzekł: “Robi le, mój sënie, mòże cë Bóg dô szczescé!” Ëtak téż bëło. Òn zrobiëł òkrãt, co szedł pò lądze ë pò mòrzu.
Jak òn tã robòtã ju skùńczëł, przëszedł do niegò zôs ten stôri człowiek ë téj mù rzekł: “Jak pùdzesz do króla, to kôżdégò ze sobą zabiérôj, kògò le na drodze trafisz!”
Òn trafił nôprzód przë strëdze dzada, chtërnémù całô strëga ni mògła dosc wòdë do picô dostarczëc, ë zabrôł jegò ze sobą. Pòtemù, jak sã wdostôł na górã, trafiëł strëcha w cepłim kòżëchù, chtëri, chòc słónuszkò pôlëło, wòłôł: “Mie je zëmno! Mie je zëmno!” Ë tegò wzął òn ze sobą. Jesz dali swòjim òkrãtã jadąc, trafiëł òn zôs strëcha, co gnôt òbgrizôł ë wrzeszczôł: “Mie sã chce jesc! Mie sã chce jesc!”
Mając trzech strëchó w òkrãce stanął nasz pielgrzim przed królã. Ë król widzôł, że ten statk béł tak zrobiony, zo mógł jic pò kraju ë pò mòrzu. Béł to zwëczajny òkrãt, ale miôł pòd sobą òse z kòłama. Jednak bùdownik wëdôwôł mù sã barzo ùbòdżi ë nie chcôł mù rôd swòji córczi za żonã dac. Dlôtegò mù jesz różné robòtë nadôł.
Tak miôł òn królowi taczégò człowieka dostarczëc, cobë dwanôsce pieców chleba przez jedną noc zjôdł, a téj taczégò co dwanôsce wołów przez jedną noc zjôdł ë dwanôsce beczk piwa wëpił; ë jesz jednégò, cobë w żelôznym pôlonym piecu jedną całą noc wësedzôł. Téj miôł ten naòżenië wiôldżi chłopòt ë szedł sã tëch starëszków radzëc, co jich miôł ze sobą w òkrãce.
Jaż mù jeden rzecze, żebë sã tim rôz nie najôdł, a drëdżi, żebë sã tim anië najôdł anië napił, a ten trzecy, żebë sã rôz nie ùgrzôł.
Z rena przëszedł król do nich òbezdrzëc, czë wszëtkò wëkònalë ë czë jesz żëlë. A òni jesz wòłalë: “Jesc!”. “Pic!”. “Zëmno!”.
Ale król béł barzo ùparti ë jesz wiedno swòji córczi nie chcôł dac, le wëdôł jednémù sąsednémù królowi wòjnã ë ògłosëł, że chto sã nôlepszim wòjôkã w jegò kraju pòkôże, ten mô jegò córkã miec. Téj ni dwaji mądri pòjachalë na dobrëch stónnikach, a jejich głupi brat na lëchi përzë.

Jak òn sã tak w stãpkã wlékł, napòtkôł òn starëszka ë rzekł do niegò: “Niech mdze pòchwôlony Jezus Christus!” Ten mile to chrzesczijansczé pòzdrowienié przëjął ë òdpòwiedzôł: “Na wieczi wieków. Amen!” Pòtemù zaczãlë dali rozprawiac ë starszi młodszémù, jak to biwô, dobre radë dawac, midzë jinszémi nastãpùjącé: “Czej przëjedzesz w nen wiôldżi las ë staniesz na krziżowi drodze, téj ùzdrzisz pò prawi rãce barzo stôrą lëpã. Do tij lëpë le rzeczesz: “Lëpkò, lëpkò òtemkni sã!” A téj windze z ny pëszno ùbrôny stónnik, na chtërim mdą leżec nowé ruchna dlô ce ë przë kòsmieniu mdze wisec skórzanô torba. W te ruchna sã òbleczesz ë na kònia sadniesz. Ë jak sã spòtkôsz z nieprzëjacelsczimi żôłnierzami, to le rzeczë: “Wszëtkò wòjskò z torbë!” Téj mdzesz miôł wiele tësący chłopów, a òni mdą tak bic, że wszëtkò pòbijesz. Terôz jedzë z Bògem!”
Nasz głupi wszëtkò tak zrobiëł, jak jemù ten pòdcëwi dzôd doradzëł. Tim spòsobem òn sóm całé wòjskò nieprzëjacelsczé na gruz-maczi pòbiëł. Ale jeden żołniérz jegò cął w nogã. Król to widzôł, jedną pòłowã swòji chùstë wzął ë jemù nogã zawinął a drëgą pòłowã òtrzimôł.
Jak sã wòjna skùńczëła, pòjachôł nasz ricérz do lëpë ë tam zôs wszëtkò òddôł. Téj król jednak nie wiedzôł, chto tim walecznym mãżem béł ë wësłôł swòjich służącëch, abë taczégò szukalë, cobë miôł przecãtą nogã ë òwinioną ją pòłową jegò włôsny chùstë.
Długò, długò ni mòglë òni taczégò człowieka nalezc, bò òni le do tëch majãtnëch panów wstãpòwalë. Téj dôł jim król rzec, żebë kôżdégò człowieka w całim państwie nodżi òbezdrzelë. Ë weszlë òni tim spòsobem do chëczë, dze ny dwòje mądri synkòwie przë pôłni sedzelë ë jejich głupi brat sobie pączczi w pòpiele piekł. Ale jak òni sã zdzëwilë, czej òni ù tegò palëpiécka rozcãtą nogã spòstrzeglë, co bëła półchùstką zawinionô, a chtëri jim żódną miarą òd swòjich pączków nie chcôł jic.
Starszémù służącémù bëło żôl, żebë jegò króla córka, takô szëkòwnô królewczónka, mia tak lëchégò chłopa dostac, ë òn bë rôd sóm ją za żonã miôł. Z tą mëslą òn w pierszim lese, przez chtërny jejich droga prowadzëła, nôprzód swégò towarzësza a pòtemù tegò niedołãgã zaniëł, sóm so nogã przecął ë półchùstką, co zabitémù òdrzeszëł, zawinął. Ë tak òn przëszedł do króla. A to béł szëkòwny człowiek, dlô tegò król ë jegò córka sã ùceszëlë.
Ale nen pòdcëwi starëszk widzôł to mòrderstwò ë przëstąpił do tëch zabitëch ë jich òbùdzëł, gdë jim rzekł: “Wstanita ë jidzëta, bò królewczónka mô mieć witro wieselé!” Téj òni òbaju chùtinkò bieglë do stołecznégò miasta ë prosto do samégò króla sã ùdalë, jemù wszëtkò òpòwiedzelë: jak jich nen służący zabiëł ë sobie nogã przerznął. Téj sobie król dôł tu jegò zawòłac ë jegò sã spëtôł: “Co téż je taczi wôrt, chtëri bë tak ë tak zrobiëł.” A òn królowi nó to òdrzekł: “Taczi nie je nic wicy wôrt, jak cobë jegò żelôznëmi brónami rozszarpalë” – bò nigdë òn nie mëslôł, żebë jegò zdrada mògła sã wëdac. Téj mù król pòwiedzôł: “Jaką smiérc të sobie sóm naznaczëł, taką pùdzesz z tegò swiata!” Ë dôł szterë czôrné ògerë do żelôznëch brón zaprzic ë jegò rozszarpac.
A ten głupi królewską córkã za białkã dostôł ë bëło wiôldżé wieselé.
Jô tam téż béł, jôd, pił ë tańcowôł. Ale mie nó to wieselé lëchò wëstroilë, bò mie dalë szklëniané skòrznie, papiérową sukniã ë maslany kłobùk. Jak jem sã przë tańcowaniu zgrzôł, masło sã stopiło, papiór pòdzarł ë szkło pòtłëkło.
Téj mie w harmôtã wladowalë ë wëstrzélëlë, co jem jaż tu nó ten stółk do sedzeniô przëszedł.
A to dwòje młodëch jesz pò dzysdzéń żëją, jedzą, piją ë sã ceszą, jeżlë wczorô nie zdechlë.
Kùńc

Kronika ptôcha nacëgôcza

Tadżi: pòwiôstczi, Proza, Murakami Haruki | Dopòwiesców: 4 »

Telefón zazwónił, czedë jô rëchtowôł w kùchni nudle. Jô gwizdôł ùwerturã do Rossiniégò Sroczi złodzéjczi w takt ti mùzyczi z radia FM. To idealnô mùzyka do rëchtowaniô nudlów.

Ùczëł jem zwónk telefónu ë przódë pòmëszlôł, że gò zjignorëjã. Nudle dochòdzëłë, a Claudio Abbado prawie w tim sztërkù doprowadzôł Londińską Symfòniczną Òrkestrã do mùzyczny perfekcëji. Kù reszce równak jô zmniészëł òdżéń, pòszedł do jizbë ë dwignął słëchùlkã. Mòże jô ùdbôł so, że zwóni chtëren z drëchów z wiadłã ò nowi robòce.

- Proszajã ò dzesãc minut - rzekł nieżdóno białczi głos.

Móm dosc dobrą pamiãc do głosów, ale tegò jô nie znôł.

- Przeproszajã, pòd jaczi numer wë zwónice? - pòczestno jô miôł so zapëtóné.

- Zwóniã do waji. Nót je mie le dzesãc minut. To sygnie, żebë më so dobrze dorozmielë - rzekła białka. Ji głos béł nisczi, mitczi, mało charakterny.

- Żebë më so dorozmielë?

- Jo. Zrozmielë co czëjema.

Jô wësënął sã w stronã dzwérzów ë zazdrzëł do kùchni. Nad grónkã z nudlema ùnoszeła sã ropa, a Abbado dali dirigòwôł Sroką złodzéjką.

- Przeproszajã waju, ale terôzkù rëchtujã nudle. Czë wë bë mòglë zazwónic pózdni?

- Nudle? - zapëta zrezygnowónô. - Wë rëchtujece nudle ò pół do jedenôsti reno?

- A co to waju òbchôdaje? Mògã so jesc, co chcã ë czedë chcã - móm rzekłé kąsk zmierzłi.

- Môce rëcht - òdrzekła białka sëchim, wëzbëtim wërazu tonã. Ji głos wiedno zmieniwôł sã pòd cëskã nômniészégò skòkù czëcégò. - Mòże bëc. Zazwóniã pózdni.

- Jesz jedno - jô rzekł chùtkò. - Jeżlë próbùjece mie co przedac, nick z tegò nie mdze, chòcbë jô nie wiém, kùli razów wë bãdzece zwónic. Jô jem terôzkù bezrobòtny ë nie stac mie na niżódné zakùpë.

- Wiém, wë so nie jisce.

- Co wë wiece?

- Że jesce bezrobòtny. Jô ò tim wiém. Tedë wë lepi chùtkò przerëchtujce ne wësokwôrtné nudle.

- A wë tak richtich to… - jô naczął, ale białka ju mia so rozłączoné, wtim ë bez ùrëchlëniô.

Jô stojôł tak, zdrząc na słëchùlkã, fùl czëców, jaczim jô ni mógł ùlżec. Wnetka równak jô przebôczëł so ò nudlach ë pòszedł do kùchni. Wëłączëł jem gaz ë òdlôł ne nudle na cedzak. Przez nen telefón bëłë kąsk za mitczi jak na al dente, ale mòżnô bëło je jesz ùrëtac.

Żebë më so dorozmielë?, jô mëszlôł jedzącë nudle. Abë më w dzesãc minut zrozmielë co czëjema? Jô tegò pòchwôcëc ni mógł, co ta białka chca mie rzec. Mòże to bél le szpôs. Abò jaczi nowi spòsób przedôwkù? Niewôżné. Nick mie to nie òbchôdajë.

Jô sôdł znôù na zófie ë próbòwôł zabrac sã do czëtaniô pòżëczony z biblioteczi romanë, ale co sztót zdrzôł jem na telefón, Mãczëła mie mëszl ò tim, ò co mògło jic ti białce, czedë òna gôda ò zrozmienim w dzesãc minut. Tak richtich to jak mòże zrozmiec sã w dzesãc minut? Na zaczątkù dokładno rzekła, że jidze ji ò dëcht dzesãc minut ë wëdôwa sã gwësnô tegò czasowégò ògreńczeniô, jaczé sóma sobie wëznôcza. Mòze bëc, że dzewiãc minut to za môło, a jdenôsce bë bëło za wiele. Tak jak je to w przëtrôfkù rëchtowaniô nudlów al dente.

Jô nie mógł dłëżi czëtac. W môl tegò jô ùdbôł so wëplatowac kòszle. Wiedno to robiã, czedë jem znerwòwóny. To stôry przëwëk. Dzélã robòtã na dwanôsce etapów, naczinając òd bùtnowi starnë kòlnérzka (1) a kùńcząc na lewi manszece (12). Réza je wiedno takô sama ë òdcëgóm so cëchò kòżdą etapã. Jinaczi nie wëszło bë fejn.

Jô wëplatowôł trzë kòszle, sprôwdzając czë nié mô wëgnieceń ë òdłożëł na wiészniczi. Czedë jô ju wëłączëł gładzëdło ë ùstawił je do schowë w przedjizbã razã z délã do platowaniô, mój môg zacht so rozwidnił.

Jô béł w dardze do kùchni pò bùska wòdë, czedë znowa zazwónił telefón. Jô namëszlëł sã òb sekùnda, le ùdbôł òdebrac. Eżlë to ta sama białka, rzeknã ji, że platëjã ë rozłãczã sã.

Tim razã to bëła Kumiko. Zédżer na scanie pòkôzëwôł pół do dwanôsti.

- Cëż je czëc? - zapëta.

- Wszëtkò fejn -  jô rzekł, czëjąc zelgã na zwãk głosu mòji białczi.

- Co robisz?

- Prawie terô móm skùńczoné platowanié.

- Co sã stało? - Jô wëczëł nótã napiãcô w ji głose. Òna wiedza co w mòjim przëtrôfkù òznôczô platowanié.

Przeczëtôj recenzëjã w BiblioNETka.pl

Wasta Żaba rëtô Tokio

Tadżi: pòwiôstczi, Proza, Murakami Haruki | Felënk dopòwiesców »

Pò przińdzenim nazôd z robòtë Katagiri nalôzł doma stolemné żabiskò. Czejbë òno stanãło na slédnëch nogach, rostu bë mia wicy jakno dwa métrë. Do tegò bëłô zasadłé. Katagiri, chtëren sóm miôł knap métr szescdzesąt ë béł zmiarti a drobny pòczëł so bléd tą impònérną sztaturą.

- Jô jem Żaba. Mòżecë mie tak zwac - rzekło żabiskò zwãcznym, chłopsczim głosã.

Katagiri zamôłkł. Òtemkł flabã ë stojôł w progù jakno òbrócony w kam.

- Nie mùszicë so mie lãkac. Nie zrobiã waju nick biésatégò. Wlezcë ë zasztëkôjce dzwérze - rzekł Żaba.

Katagiri stojôł dali w progù, w prawi rãce trzëmając aktownik z dokùmentama z robòtë, a w lewi papiérową taszã z supermarktu, w chtërny bëła zelenizna a téż losos w bùsce. Nie mógł so zrëszëc.

- Nëże, wasto Katagiri, chùtkò zasztëkôjcë dzwérze ë zebùjcë bótë.

Na zwãk swòjegò nôzwëstka Katagiri kù reszce przëszedł do se. Pòsłëszno zamknął dzwérze, pòstawił taszã z zakùpama na pòdłodze a wcyg trzëmając aktownik pòd pôchą zebùł bótë. Sôdł na pòkôzónym bez Żabã stółkù przë kùchnowim stole.

- Baro przeproszôjã, że jô pòzwôlëł so wlezc do mieszkania pòd waji niebëcym. Na gwës móce so mie zlãkniãti. Leno jô nie miôł jinszegò wińdzeniô. Mòże wë so napijecë harbata? Móm zagòtowóné wòdã, spòdzéwając sã, że gwësno niedołgò mdzecë nazôd.

Katagiri dali scëskôł pòd pôchą aktownik. To choba jaczis szpôs? Chtos przeòblôkł sã ë robi so ze mie kepczi. Równak nalewający wôr z kòcelnika ë nócący cos pòd nosã Żaba prowadzëł sã jakno prôwdzëwé żabiszcze. Pòstawił jedną szôlkã przed Katagirim, a drëgą przed sobą.

- Jescë wë ju kąsk spòkójniészi? - zapëtôł, pòpijając harbatã.

Katagiri wcyg nie mógł wëstãkac słowa.

- Jô bë miôł so z waju wczasni ùgôdac - rzekł Żaba. - Zdôjã so z tegò sprôwã. Kòżdi bë so ùrzasł, czejbë pò przińdzenim nazôd nalôzł doma wiôlgą żabã. Leno móm do waju baro wôżną ë nëkòwną sprawã, téj proszã mie wëbôczëc to nańdzenié.

- Sprawã? - darzëło so w kùńcu wëdukac Katagiriemù.

- Jo, wasto. Doch nie mając niżódny sprawë, jô bë nie nachòdzëł bez pòzwòleniô do mieszkania nieznóny òsobë. Jô nié jem jaż taczi sëri.

- Czë ta sprawa je sparłãczonô z mòją robòtą?

- Ë jo, ë nié - rzekł Żaba, przedżibając głowã. - Ë jo, ë nié.

Mùszã bëc spòkòjny, mëszlôł Katagiri. - Czë mògã zakùrzëc?

- Rozmieje sã - òdpòwiedzôł Żaba ùsmiéwając sã. - Doch jescë ù se! Nie mùszicë so mie pëtac ò pòzwòlenié. Proszã so kùrzëc ë pic, czedë blós môcë lëgòtã. Jô sóm nie kùrzã, leno nigdë jô bë nie mógł zabraniac kòmù kùrzeniô w jegò dodomù.

Katagiri wëjimnął cygaretã z czészeni mańtla ë zapôlëł sztrëchólkã. Czedë przëtëknął ją do cygaretë, dozdrzëł, że dërgòce mù rãka. Sedzący naprocëm Żaba wzérôł na jegò dzejania z wiôlgą zajimnotą.

- Czë przëpôdkã nie jescë sparłãczeni z jaką mafią? - namëszlëł sã zapëtac Katagiri.

- Cha, cha, cha - ùsmiôł so Żaba. Béł to głosny, wiesołi smiéch. Klepnął sã w kòlano plechòwą rãką. - Wejle, cëż za bëlny szpôs! Nawetka bôcząc, że dzysô drãgò ò wëùczonëch robòtników, jakô mafia zajimnãła bë żabã? Kò doch bë zrobiła sã smiéchòwisczã.

- Jeżlë wë môcë do mie przëszłi w sprawie negòcjowaniégò lëżnoscë òddaniô pòżëcczi, nick to nie dô - rzekł dzyrzkò Katagiri. - Jô sóm nie móm prawa brac sã do rozsądzënkù. Pòdpòrządkòwòjã sã blós rozsądzënkom z górë ë wëkònëjã nôkôzë. Téj do niczegò so wama nie przëdóm.

- Wejle, wasto Katagiri - òdrzekł Żaba, dwigając òstrzéżno pôlc. - Jô nie przëszedł tuwò w sprawie taczi drobnotë. Wiém, że jescë asystentã czerownika partu pòżëczków w òddzélu bankù Tokyo Security Trust w Shinjuku. Le mòjô sprawa nié mô niżódnegò sparłãczeniô ze spłôtkã dłëgów. Jô tuwò przëszedł, abë ùrëtac Tokio przed zniszczenim.

Katagiri rozezdrzôł sã wkół. Mòże je òbiektã fejn zòrganizowónegò le głupiegò szpôsu? Mòże chtos krãcë krëjamną kamérą? Leno nigdze ji nie dozdrzôł. W niewiôldżim mieszkaniu nie bëło so téż dze zatacëc.

- Nikògò króma naju tuwò nié mô. Gwësno wë mëslecë, że jô jem w głowã zaszłi? Abò że to snicé na jawie. Le jô nie jem òbarchniałi, a to nie je spik na jawie. To niezwëkòwò pòwôżnô sprawa.

- Wasto Żabò - naczãł Katagiri.

- Żabò - pòprawił Żaba, znowa dwigając pôlc.

- Żabò - pòprôwił sã Katagiri. - Nie jidze ò to, że jô waju nie dowiérzam. Prosto jesz nie rozeznôwóm sã w ti całi leżnosce. Nie mògã zrozmiec co sã tuwò terô dzejô. Czë mògã zadac czile pëtaniów?

- Jo, jo - òdrzekł Żaba. - Nawzôjne zrozmienié je baro wôżne. Niechterni òbstają, że zrozmienié to blós sëma wszëtczéch lëchòrozmieniów. Mëszlã, ze to baro czekawi pùnkt widzenô, leno, bòdôj, w ternym sztërkù czas nie pòzwôlô nama na lùbny gôdczi ë digresëjë. Nôlepi mdze, czej darzë so nama przińc na môlu do sómégò dërżénia. Dlôtë proszã pëtac, kùli so tegò żëczëcë.

- Wë jescë prôwdzëwim żabiszczã, jo?

- Në jo, jakno sómi widzycë, jô jem prôwdzëwim żabiszczã. Nie jem metaforą, cëtatã, dekònstrukcëją, próbką czë czim równo skòmplikòwónëm. Jem aùtentikòwim żabiszczã. Mòże zachrochòtac?

Dwignął głowã a jegò szëja dërno sã zrëszëła. Rozlegnął sã ògłëszny zwãk: “Chre, chre, chre. Chre, chre, chre”. Wiszący na scanie òbrôzk zadërgòtôł a przekrzéwił so.

- Rozmiã - rzekł chùtkò Katagiri. Mieszkôł w jaczim le blokù ò cenczich scanach. - Sygnie. Pò prôwdze jescë jawerną żabą.

- Mòże téż rzec, że jem sëmą wszëtczich żabów. Le nawetka to nie zmieniwô faktu, że jem żabą. Kòżdi, chto temù zapiérô, je òchëbnym łżélcã. Rozetrã gò na na proch!

Katagiri cziwnął głową. Chcąc sã ùskpòkòjic, pòdniósł szôlkã ë wëpił szlëber harbatë. - Môcë rzekłi, że chcecë ùretac Tokio przed zniszczenim, je to prôwda?

- Jo, tak móm rzekłé.

- Ò jaczi ôrt zniszczeniô jidze?

- Ò dërgòt zemi. - òdrzekł Żaba czësto pòwôżno.

Katagiri zdrzôł na niegò z òtemkłą flabą. Żaba zamôłknął na dłëgszi sztërk. Zdrzele na se nazwôjno. Pózdni Żaba zagôdôł: - Ò barô, barô wiôldżi dërgòt zemi. Bãdze w Tokio òsmenastégò gromicznika kòl pół do dzewiąti reno. Czëlë za trzë dni. Gwesno bãdze nawetka wikszi nigle dërgòt zemi w Kobe w slédnym miesącu. Mòże sã spòdzac kòl półtorasta tësąców smiertelnëch òfiarów. W pòrénszim szczice zdżinie tësącë lëdzy. Wëszinowóné banë, pòprzewrôcóny aùtobùsë ë aùtołë, karambòle… Zniszczony aùtostradë, zawalony tunele metra, banë spôdający z wiaduktów, wëbùchë cysternów. Bùdinczi zmienią sã w kòpicë gruzu ë przewalą lëdzy. Wszãdze wëbùchną òdżinë. Dardżi òstaną zniszczony, bòlëcowi ë ògniażowi aùtoła stóną sã bezùżëtne. Lëdze bãdą ùmierale bez nôdzeji na retënk. Zdżinie półtorasta tësąców òsób. Czësté piekło. Wszësce na nowò dorozmią so, jakno niebezpiéczne są wiôldżé gardowi ùrmë. - Żaba letkò pòtrzisł głową. - Epicentróm naleze so kòle Ùrzãdu Òbéńdë Shinjuku. To mdze tak zwóny wertikalny dërgòt.

- Kòle Ùrzãdu Òbéńdë Shinjuku?

- Dokładno wzyc, prawie pòd òddzélã bankù Tokyo Security Trust w Shinjuku.

Zapôdłô cãżkò cësza.

- A wë próbùjecë zascygnąc nen dërgòt zemi?

- Jo, prawie ò to jidze - zgòdzëł so Żaba. - Zéńdzema razã pòd zemiã pòd òddzélã bankù Tokyo Security Trust w Shinjuku ë bãdzemë biôtkòwac z Wãdzëbòkã.

© Na kôrbionka je chrónionô ùsôdzkòwim prawã.

Przeczëtôj recenzëjã w BiblioNETka.pl