Czëtnica ^1.5

Grëżelk

Tadżi: wiérztë, Jerzi Łisk | Felënk dopòwiesców »

mòją lubòtą
je grëżelk zemi
chtëren w bidelkù
na drogã da
mëmka
swiãcony łzama
czej w swiat
jô wëszedł
szukając dnia

grëżelk
co z pòla
tatk dodóm
przëniósł
bë nóm pòkazac
jak wòniô zymk

grëżelk
co wiedno
szepce mie słowa:
„pamiãtôj wcyg
- mój të jes synk”

_______________

Pòlskô aùtorskô”wersëjô

Grudka

moją miłością
jest grudka ziemi
przez matkę
na drogę dana
święcona łzami
gdy w świat
ruszyłem
szukając dnia

grudka
którą ojciec
z pola przyniósł
by nam pokazać
jak pachnie
wiosna

grudka co wciąż
szepce mi słowa:
„nie zapomnij
- moim jesteś synem”

1987.04.01

Na Òksëwsczi Kãpie

Tadżi: wiérztë, Aleksander Majkòwsczi | Felënk dopòwiesców »

Tam na dole szëmią dunë,
Z pianą rąbią krôj,
A tu w górze płaczą zwònë
Na grobów cëchi rôj.

Tu kòscółk midzë grobë
Jak gdowa wtulił sã,
A płôszczã gò żałobë
Òkriwô z mòrzô mgła.

Czej zwònów głos ùstanie,
Tej stąd, dze tonie Hél,
Z cemnicë wiater kanie
I dunë stroji w biél.

Tej żôłobné chòrałë
Òrganë mòrsczé grzmią,
A z niebiesczi pòwałë
Ze żôlu gwiôzdë drżą.

Aleksander Majkòwsczi, 1905

Wiérztë

Tadżi: wiérztë, Осип Эмильевич Мандельштам | Felënk dopòwiesców »

***

W sobie samim jak wąż sã krëjã,

I wkół sebie jak blusz sã wijã,

Pòdnôszóm sã nad sobą,

 

Sebie chcã, jô w sebie lecã,

Skrzidłama cemnyma łopòcã

Rozcygnionyma nad wòdama…

 

I jak ùrzasłi òrzeł, co nazôd

Przeszedł, jak nie nalôzł gniôzda,

Chtërno spadło w przepadniô,

 

Òmëjã sã łiskã ògniã

I, zaklinającë cãżczi grom,

Zniknã w zëmny blónie.

 

 

 

***

Tuwò brzëdczé kùńtorë

W gãstą skôczą trôwã.

Jeżlë bë nié smierc, to nigdë

Jô nie dowiedzôł bë sã, że żëjã.

 

Nigdë mną sã nie przëjimało

Zemsczé żëcé, bëlnota,

A òna wiedzała jak przëbôczëc,

Chto jô jem i czim je mòje snienié.

 

 

 

***

Wej niebò, niebò, të mdzesz mie sã sniło!

Nie je mòżebné, żebë të czësto òslepło,

I dzéń sã spôlił, jak biôła kôrtka:

Kąsynuszk dimù i pòpiołu përznã!

 

 

 

Aùtopòrtret

We wzniesenim głowë ùskrzidlonô

Ceniô, ale môrli sã sëknia;

W zamknienim òczów, w pòkù rãców

Krëjamnosc niezrechòwónô rësznotë.

 

Tak tej kòmù latac i spiewac

I słowów płomné kòwalstwò,

Żebë wrodzoną nieszëkòwnotã

Wrodzonym ritmã dobëc!

 

Jô do pòétë przëszła w gòscy…

Tadżi: wiérztë, Анна Ахматова | Felënk dopòwiesców »

Jô do pòétë przëszła w gòscy…

Jô do pòétë przëszła w gòscy
W pôłnié równo. W niedzelã
Je w jizbie cëchò. Je placu dosc
Za òknã mróz je.

I słuńce malinowé
Nad klatowatim dëmã
Môłczący gòspòdôrz
Sã na miã zdrzi. Wid.

Wejle są to òczë
Że zapamiãtac nót
Jô bë nie chcała
W òczë ne zazerac.

Zapamiatac kôrbiónkã
Pôłniowi dzéń, dim, niedzelã
W wësoczi szari chëczë
W mòrsczi Nëwny ùlëcë.

Chùtkòsc

Nieszczescu nemù nick nie jidze procëm…
Të jes, nie mającë ni dëcha, ni cała,
Jak rozgòrzony jastrzib na swiat nalecała,
Zlëszëła wszëtkò i zapanowała,
I nick nie wzãła.

Jô òd dôwna nie wierzã w telefònë…

Jô òd dôwna nie wierzã w telefónë,
W radio nie wierzã, w telegraf.
Jô móm swòje prawa,
Móm dzëwé òbëczaje.
Mògã bëc w kòżdim spikù.
Nie chcã bëc w telewzérnikù
I bùdzëc sã bële gdze,
Bële jaką równiã dobëc.

Анна Ахматова, Избранное, Москва 1974.